umama

cimcöz derini

2007-11-23T10:54:00.000+02:00

kadife ne kadar oyuncuysa ve meraklıysa, cimcöz bir o kadar derin, sakin, kırılgan. öyle seviyor ki sevilmeyi, oturunca kucağıma atlıyor, burnuma burnunu değdirmece, burnumu yalamaca, sev beni sev beni durumları.

kendisi çok hastaydı, burnundan balonlar çıkıyordu, yavru kediler için kedi nezlesi ölümcül olabiliyor. sıpanın burnu tıkalı olduğu için koku alamıyor ve bir süre sonra yemek yemez oluyor. cimcöz işte o son safhadaydı, kemikleri sayılıyordu artık, antibiyotik, parazit tedavisi, şırınga ile yemek derken, güzel bir sıpa oldu.

önce cimcöz geldi bakımı için, fakat o kadar kırılgan ki, korktu bizden, tünedi bir dolabın üzerine, sabahtan akşama kadar inmedi oradan. baktık olacak gibi değil, kendini iyi hissetsin diye kadifeyi de getirdik. kadife bunun sokaktan yandaşı, birlikte uyuyorlar, birlikte yiyorlar falan. kadife gelince sıpa biraz rahatladı.

kadife tosbağası

2007-11-23T10:49:00.001+02:00

kadife tosbağası bu. arkadaş kontenjanından bu kışı sıcak bir yerde geçirecek. çok güzel, çok akıllı, çok yaramaz, süper meraklı, yakında resim yapmayı öğrenecek sanırım.

yine dört tombalak

2007-11-16T14:03:00.000+02:00

dört tombalaktan biri

2007-11-08T15:01:00.000+02:00

bu sıpa ilk fotoğrafta ayakta duruyor iki patisinin üzerinde.

dört tombalak

2007-11-08T13:41:00.000+02:00

bu sıpalarla bu yaz tatilde çakıştık, o plastik borunun içine büyütmüş annesi. dışarıdan bir tehlike geldiği anda, hooop plastik borunun içine, tren misali. çok çok güzellerdi, anne vahşiydi biraz, yemek ve su verirken bile beni yırttı, ısırdı ama olsun arkasını döndüğü anda bu sıpaların göbeğine dokunmamı engelleyemedi. tüm günleri videodaki gibi anneleriyle ve diğer kardeşleriyle tepişerek ve bunun dışında kalan zamanlarda uyuyarak geçiyordu. başka videolarda var. bir ara yükleyeceğim.

küba, devrim müzesi

2007-09-04T10:40:00.000+03:00

küba devrimine ve devrim öncesi batista yönetimine ait tüm sürecin detaylı belgelerle sergilendiği devrim müzesi. müzenin en çok ilgi çeken bölümü ise castro ve che'ye ait kişisel eşyaların sergilendiği bölüm.

2007-09-04T10:32:00.000+03:00

bu sıpanın adı kadife. kendisi yeni konuğum.

yine, yeniden küba

2007-08-06T13:16:00.001+03:00

plajlar. kafasında türk bayraklı şapka olan amca o bayrağın hangi ülkeye ait olduğunu bilmiyordu, sanırım türk bir turistten almış. fotoğraftan sonra para isteme olayına yöneldi.

işte bu

2007-08-03T17:34:00.000+03:00

hem benim tarzım, hem çok çok rahat. benim giydiğim en rahat sandalet. daha önce almış olduğum sandaletlerimi 16 sene giymişim, hesapladım. onlar hala sapasağlam ama artık bıkmıştım. her koşulda acımadan giyeceğim, ortopedik ve benim diyeceğim bir sandalet diye kıvranırken birkenstock geldi yetişti.

yine sarıyla bir ara

2007-08-03T14:13:00.000+03:00

yatıyoruz yine yanyana, atmış patilerden birini benim bacağıma, uyku uyanıklık, karnında pembe-kırmızı birşeyler var. o ne , yara mı? sarı? derken herşey bir anda akyaka - azmak'ta metrelerce derinden görünen taşlar gibi netleşiyor. sarı uzun zamandır bağırmasıyla bizi mahalleye rezil etmiyor, uyurdu ama daha fazla uyuyor, e memeleri de baya bir şişmiş, kızarmış. bu sıpa bize yaşattığı 1,5 senelik bağrış, çağrış, utanış, evden kaçış, gece uykudan uynadırılışın sonunda, küçük sıpalar getirecek evimize, dolabımıza, masamıza, koltuklarımıza, daha çok dolabımıza sanırım, bir de sehbamıza.

efendim yukarıdaki fotodan da görüldüğü gibi karnında duran o şeyler yara değil, pembe-kırmızı, süt dolan memelerdir, kendisinin önünde saygıyla eğiliyorum, ben de o sütten istiyorum.

2007-07-27T14:22:00.000+03:00

hasat zamanı trinidat'ta 3 günlük bir festival ile kutlanıyor, devlet bira dağıtıyor, gece gündüz müzik çalıyor meydanda ve herkes dansediyor. böyle bir enerji yok. sabahtan diğer sabaha kadar dansedip bira içiyor, yollarda sızıyorlar. nasıl dansettikleri anlatmama gerek yok sanırım, herkes biliyor.

trinidat çiftçilerin yaşadığı bir kent. aşağıda fotoğrafta görünen atların ataları ilk olarak ispanyollar tarafından adaya getirilmiş. festivalde tüm kentte atlarıyla koşturdular, özellikle geceleri bira içip yarışlar yaptılar, hem atları hem kendilerinden emin ve biraz mesafeli tavırlarıyla bizi kendilerine hayran bıraktılar.

2007-07-11T15:59:00.000+03:00

havana, unesco tarafından dünya mirası listesine alınmış. dünya mirası listesinde olmasının kriteri ise ;

iv) to be an outstanding example of a type of building, architectural or technological ensemble or landscape which illustrates (a) significant stage(s) in human history;

v) to be an outstanding example of a traditional human settlement, land-use, or sea-use which is representative of a culture (or cultures), or human interaction with the environment especially when it has become vulnerable under the impact of irreversible change;

http://whc.unesco.org/en/list/204/

acayip bir yer diyorum.

2007-07-09T11:33:00.000+03:00

plajlarda atıştıracak birşeyler bulmak kolay. bazılarında pizza, hamburger, patates kızartması gibi şeyler var. bazılarında balık bile satılıyor. burası bizim bir plajda balık yediğimiz büfe. mercan ailesinden bir balıktı sanırım ve çok lezzetliydi.

bu plajlara çoğunlukla yerli halk gidiyor, onlar peso kullanıyorlar alışverişlerinde, siz ise cuc. ama sorun olmuyor, her iki parayı da kabul ediyorlar.

ester'in evi

2007-07-03T17:04:00.000+03:00

burasıda ester'in evi. sağda demir parmaklıklı olan bizim kaldığımız oda. hemen solda ortak banyo ve tuvalet var. merdivenin altinda , tam karşıda ortak mutfak. merdiven ise ester'in oturduğu kata ve o ünlü banyosuna çıkıyor.

burası ise bekleme odası, koridor gibi... gelenlerle burada görüşüyor ester.

ester sanatla epey ilgili bir kadındı, kendisi de tiyatro sanatçısı, sanırım birkaç filmde de oynamış. burası da salonu;

yine salon;

ester'in evi havana'nın merkezinde. tüm diğer kent merkezleri gibi aktif bir yer. gençler çoğunlukla burada takılıyor, insanlar gece kent merkezindeki otellere gelip müzik dinliyor, birşeyler içiyor. kent merkezinde kalmak her zaman olduğu gibi avantajlı.

havana'da ester'in evinin olduğu bölge ilk bakışta size güven vermeyebilir ama problem yok, merak etmeyin, gayet güvenli.

2007-07-02T17:36:00.000+03:00

burası bir kadının evi, demir parmaklıklı olan , milletin önünde biriktiği yer ise mutfağı. devlete vergi verip evin mutfağını küçük bir büfeye dönüştürmek mümkün. daha çok sabahları insanlar kahvaltılarını yapıyorlar, akşamda atıştırıyorlar. ne yapılıyor; sabah domuz etli bir hamur hazırlanıyor, o kızartılıyor, akşam domuz eti tava gibi birsey yapıyorlar. yedim mi? hayır. işte bu kadın o kadın, hani çöpü koyduğu el arabasına, çöpü boşaltıp kocaman domuz eti koyan. üstelik domuz eti pazarını da gördüm ki, oha!, yemem.

2007-06-27T16:00:00.000+03:00

ester'in evinin tam karşısındaki apartmanda oturan yaşlı teyze. hep o pencerede durup sokağı izler, bizi balkonda görünce el sallardı. küba'da yaşlıların çok fazla uğraşları yok sanırım, erzakları devlet tarafından karşılanıyor, ev sorunları yok, onlarda tüm gün kapının önünde ya da pencere oturuyorlar. onlar küba'nın eski dönemlerinin de yeni dönemlerinin de şahitleri. eski dönemlere tanıklık ettikleri içinmidir bilmem, yaşlılar fidel'e daha yakın, ondan arkadaşları gibi bahsediyor ve övgü ve saygıyla anıyorlar. oysa gençler ve orta yaşlarında olanların bir kısmı fidel'i ve yaptıklarını onaylamıyorlar. hatta trinidat'ta bir çift ile sohbetimizde anlamıştık hislerini, kuşatılmış hissediyorlardı, adada yaşamak, oradan çıkamamak psikolojilerini bozmuştu insanların. fidel ölsün diye bekliyorlardı ama onlara göre fidel çok güçlüydü ve ölmeye hiç niyeti yoktu. tarafsız bir gözle bakmak için uğraştım ama beceremedim. fidel, benim için küba demek. ben o ölmeden küba'ya gidebilmenin hayallerini kurmuştum, oysa onun halkının bir kısmı o ölsün diye dua ediyorlardı. onları da, fidel'i de anlamaya çalışınca her iki tarafta haklı sanırım.

küba devam

2007-06-26T16:53:00.000+03:00

biz küba'ya akşam vardık, sabah ilk işimiz gidip motosiklet kiralayıp, etrafı gezmek oldu. hava nasıl güzel, güneşli, sıcak, açık. havana merkezden epey uzaklaşmışız, karşımıza bir plaj çıkmış, girilmezmi denize. bir heves kumlara koştuk, ben çantadan havluyu çıkarıp kumun üzerine sarana kadar hava bir anda yandaki fotoğraftaki gibi oldu, yağdı, yağdı, durmak bilmedi, biraz gerildim tabi ben, nasıl döneceğiz havana'ya diye, fakat sonra bir cesaret yola çıktık. oooooo herkes yollarda, yürüyen, motorsikletle dolaşan, yağmurda yıkanan. önyargılar bizi kilitliyor, yağmur ya, sorun var demektir, yok öyle birşey aslında, bizim bildiğimiz yağmur değil zaten, sıcak fırtına, ama sorun yaratmıyor emin olun, hatta biraz alışınca keyfi bile çıkıyor.

pembe burunla yazılara bir ara

2007-06-06T12:39:00.001+03:00

pembe burun kaka yaparken;

çok yaramaz sıpa, devamlı oyun oynuyor. göbeğini öpeyim derken burnumu ısırmaya kalktı;

küba'da çocuk olmak

2007-06-05T13:55:00.000+03:00

küba'da çocuk olmakla ilgili bir yazı yazmayı düşünüyorum uzun zamandır, bugün okumuş olduğum iki yazıdan sonra zamanın geldiğini farkettim.

yazılardan biri bir blogtan. sisteki goriller. meltem'in bugün yazmış olduğu hiç kimse olmak başlıklı yazısı. sorduğu sorunun cevabını bilmiyorum ama insanoğlunun ne kadar acımasız olduğunu biliyorum. ben bilgisayarımın karşısında birşeyler atıştırırken birileri açlıktan ölüyor. ben kedi yavrularıyla uğraşırken, daha hayatlarının başında çocuklar yaşamdan koparılıyor. zalim kelimesi insanı tanımlıyor.

ikincisi ise küba dostluk derneği tarafından çevrilmis granma international'dan alınmış "küba dünya çocuk günü" konulu bir yazı. yazıyı merak edenler için aşağıda yayınlayacağım. önce küba'da çocuk olmak üzerine birşeyler söylemek istedim.

bilirsiniz türkiye'de çocuklar anne babasının kanatları altında ve çocuk olarak yetiştirilir. hatta anne babalar öylesine abartırlar ki bunu, eşşek kadar olur çocuk hala sığınmak ister, hala sorumluluk alamaz. böylece kendi yönlerini, yollarını çizecek gücü kendilerinde bulamayacak şekilde büyür ve neredeyse öyle de ölürler insanlarımızın çoğu.

bu nedenle küba'da bizi şaşırtacak kadar çok dikkatimizi çekmişti, büyüklerin çocuklar ile ilişkileri, çocukların kendi aralarında ki ilişkileri. küçük çocukların bile ağladığına şahit olmadık sanırım. ilkokula gidenler, arkadaşları ile buluşup yavaş yavaş yoldan arkadaşlarını toplayıp yürüyerek gidiyorlar okula. yollarda şarkı söylüyorlar. birbirleriyle şakalaşıyorlar ve elele yürüyorlar çoğunlukla. şakalaşıyorlar ama şöyle bir farkla; çocuk gibi değiller, daha doğrusu bizim bildiğimiz çocuklar gibi değiller, biraz daha olgunlar, ama bizim bildiğimiz anlamda değil yine bu olgunluk. yani büyümüşte küçülmüş cinsi değiller, asosyal çocuklar gibi tüm hareketlerini kontrol altında tutmaya çalışmıyorlar. nasıl anlatacağımı bilemedim. sanırım tanık olunca anlaşılabilecek birşey. aslında neden böyle olduklarını söylesem belki daha rahat anlaşılabilir. büyüklerle ilişkileri biraz farklı. çocuklara birey gibi davranılıyor, yani şu kabulle yaklaşıyorlar; evet boyu kısa, hatta küçük, evet büyükler kadar tecrübeleri yok ama muhakeme yetenekleri var ve akılları var, anlayabilirler, anlatabilirler.

basit bir detay, biz küçük bir çocuk gördüğümüzde ne yapıyoruz, ay canım ne tatlı, (yanında annesi varsa) ay sizinmi, kac yaşında. sanki orada çocuk yokmuş gibi, sanki o cevap verse de onun cevabı sayılmazmış, geçerliliği yokmuş gibi. eğer çocuğa soracaksak da, çocuk gibi davranıp, güya onun seviyesine inip, hatta çocuk sesi denen o sesle soru sorarken buluyoruz kendimizi.

oysa küba'da çocuklar ve büyükler direk ilişkilenebiliyor. sorular direk çocuğa soruluyor ve cevabı ciddiyetle karşılanıyor, cevabı önemseniyor. büyüklerle çocuklar birbirlerine el çakıp "hey adamım" diye hitap edebiliyorlar, hiçe sayılmıyorlar.

küba dostluk derneğinin yayınladığı granma internatinal'dan alınan yazıda konuya başka yönden yaklaşılmış, farklı yönleri görülmüş, ben günlük hayatın içindeki kısmını gözlemleyebildim sadece ama merak ederseniz onu da okuyun;

Küba’nın Ayrıcalık Sahipleri: Çocuklar
(Granma Internacional)

Dünyanın pek çok köşesinde çocuk olmak bir ayrıcalık sayılmaz ama bugün Küba'da gelinen noktada, her çocuğun doğumundan itibaren tüm temel haklarına sahip olması gibi bir ayrıcalık vardır.

Bu tür ayrıcalıklar her yıl daha çok Kübalı ufaklığın diğer uluslarda pek de hatırlanmayan ve bu alanda bir ilgisizlikle karşılanan 1 Haziran’da Uluslar arası Çocuk Günü’nü kutlamasına yeter sebebi oluşturuyor.

1925 yılının Ağustos ayında 54 ülkeden temsilci İsviçre’nin Cenevre şehrinde biraraya gelerek Uluslar arası Çocuk Mutluluğu Konferansı’na katıldı ve çocukların korunması ile ilgili bir Cenevre Deklarasyonu yayınladı.

Böylece tüm katılımcı ülkelerde, çocukların sosyal ve psikolojik olarak her türlü imkandan faydalanması, daha iyi fırsatlara sahip olması ve onlar için tehlikeli olacak yerlerde ve ayrıca zorunlu olarak hiçbir yerde çalıştırılmaması zorunlu hale geldi.

Bu konferanstan sonra farklı ülkelerin hükümetleri Uluslar arası Çocuk Günü’nü 2. Dünya Savaşı ve diğer savaşlarda hayatını kaybeden çocuklara adayarak kutlama kararı aldı.

Küba’da çocuklar; okullarına, farklı fiziksel kapasitelerine veya özel bakım gerektiren hastalıklarına bakılmaksızın eşit bir şekilde oyunlarıyla, aldıkları sağlık hizmetleriyle bu günü tüm mutluluklarıyla kutluyorlar.

Onları başka ülkelerdeki benzerlerinden ayıran şeylerden bazıları; özgürce sosyal hayata katılımları, doğmadan önce ve doğduktan sonra aldıkları bakım, oldukları 13 faklı aşı, pek çok tehlikeli hastalığa karşı aldıkları koruyucu hekimlik hizmeti, kendi örgütleri ve toplantıları olarak sıralanabilir.

Kübalı çocuklar emek sömürüsünden, hayat kadınlığından, insan trafiğinden, dilencilikten ve pazar ekonomisinin görüldüğü ülkelerdeki diğer tür şiddet olaylarından çok uzakta yaşıyorlar.

Onların yasalarla korunan hakları ile doğmuş ve büyümüş olmaları, Küba devriminin 1959’dan beri sosyal gelişim programlarının hedefi ve en kötü ekonomik kriz dönemelerinde bile bu hedeften bir sapma olmadı.

Bu yılın çocuk gününde Küba için, günün uluslar arası öneminin yanı sıra enerji kaynağı olarak kullanacak gıda maddelerinin insanlığın elinden alınarak bu tehditin ortadan kalkması açısından da bir önemi var.

Birleşmiş Milletler kaynakları, durumu yeryüzünde her dakikada tıbbi bakımın sağlanamamasından ve açlıktan 16 çocuğun öldüğü gibi bilgileri akılları durduran rakamlarla açıklıyor.
Bunun tam tersi olarak Küba, nerdeyse yarım yüzyıldır sürdürülen ABD ablukasının dayattığı ekonomik, finansal ve ticari pek çok zorlukla başa çıkıyor olsa da her 1000 doğumda 5,6 olmak üzere Dünya'nın en düşük bebek ölüm oranına sahip ülkeler arasında yer alıyor.

Kübalı çocuklar bu günü gerçek bir farklılıklar yaşadılar.

Her okulda kutlamalar, etkinlikler, gösteriler ve okul dışı faaliyetler gerçekleştirdi ve bir grup öncü (birinci ve ikinci kademe eğitim alan öğrenciler) kendi tecrübelerini ve kendi haklarını Internet vasıtasıyla diğerleriyle değişme imkanı buldu.

Hayatlarında hiç okula gitmemiş ve yoksulluk içinde yaşayan insan sayısının 140 milyonu bulduğu gezegenimizde bu seçenekler bazılarınca görmezden geliniyor.

Bu da bize gösteriyor ki 1989 yılında kabul edilmiş olan çocuk korumasının evrensel normlarını ve yasalarla bunun korunmasını sağlayan Çocuk Hakları Konvansiyonu’na karşı hala sağır olan kulaklar ve kapalı olan zihinler var.

yaşamımın şeyi

2007-05-22T13:44:00.000+03:00

şimdi bu sıpa benim iş yerime çok yakın biryerde yaşıyor, bugün çektim fotoğrafını. kendisi çok şanslı, şöyle ki; annesi doğum yaptığında sadece bu sıpa hayatta kalabiliyor, ve şans bu ya, aynı günlerde bir başka anne daha doğum yapıyor ama bütün yavruları ölüyor. o anne de bu sıpayı yavrusu sayıyor. hal böyle olunca, bazen gerçek anne bir yere taşıyıp emziriyor, bazen diğeri, oradan oraya taşıyorlar, birlikte bakıyorlar, birlikte gözetiyorlar, koruyorlar. baksanıza temiz, pembe burnuna, iki anne olunca gün boyu yalıyorlardır tabi.

bunları gördüğümde hissettiğim şey benim yaşamım aslında, o şey için yaşıyorum, o şeyi önemsiyor ve seviyorum. o şey benim.

2007-05-22T12:35:00.000+03:00

küba yazıları devam ediyor, sarı sıpası ile bir ara ;

dün, bizim bardaklara ve sulara sarkmasın diye , bu daha küçükken sehbanın üzerine koyduğumuz bardaktan su içerken,

bu da daha sıpa iken kardeşleri diğer sıpalar ile birlikte.

2007-05-11T16:13:00.000+03:00

trinidat'ta balkondan görünen manzara, güneş tam karşıdaki iki katlı evin üstünden doğuyor. hava hafif ağarmaya başlamadan hemen önce horozların ötüşünü duymak insana iyi geliyor.

bu da sokağın öbür tarafı;

trinidat şehir merkezinden çıkıp mango bahçelerini geçtikten sonra; karayip denizi;

ve yine karayip denizi, girdiğim en güzel su.

yemeiçmetikkkkkkkkat

2007-05-11T15:36:00.000+03:00

kaldığınız evde kahvaltı yapın.
dışarıda atıştıracak bir şeyler var, pizza, tavuk, sosis. çok ucuz hepsi
bol bol meyve yiyin, mangolar süppper ve çok ucuz
ekmek bulmak sorun olabiliyor, gittiğiniz yerde fırını sorun ve fırının çalışma saatleri için fırının dışında asılı olan tabelaya mutlaka bakın, fırın açılır açılmaz gidin, sıraya girin.
balık yiyin, salatadan birşey beklemeyin, balığı pişirilmeden önce kontrol edin, cinsini anlamak sorun ama neyse siz yine de kontrol edin.
şehirler arası yollarda, mango bahçelerinin içinde küçük çardaklar kurulmuş gelip geçenler için. ne satılıyor; sıkılmış meyve suyu ve yiyecek birşey belki. bizim durduğumuzda çevrilmiş bir domuzu masaya yatırmışlar, üzerine de bir naylon, naylonun üstü sinek, gelenler naylonu kaldırıp kafalarına göre yiyorlardı, nasıl fiyatlandırılıyor bana sormayın, bilmiyorum.
sıkılmış meyve sularını ihmal etmeyin.
cuba-libre( rom ve cola) , cubanitos(rom ve domates suyu) ve biraları cristal ve bucanero'yu kesinlikle için.
mojitoyu iki kere içtim, gitmişken için.
bir sürü marka gazlı, gazsız meyve suları var, deneyin. küba içecek olayında çok başarılı.
su ise gazlı ve gazsız olarak satılıyor, pet şişelerde. fiyatı 0.70-1 cuc arası değişiyor.
peynir düşkünü biri olarak paris'ten peynir almıştık, çok işimize yaradı. tavsiye ederim.
şu ana kadar yaptığım tüm yolculuklarda enerji versin diye kuruyemiş alırım yanıma, çok işe yaradı. üstelik gittiğimiz heryerde tanıştığımız insanlara türkiye'den birşey ikram etmek hoş oldu.
her ihtimalci kolibasili ben, yine paris'ten bir paket makarna ve iki paket hazır çorba aldım. iyiki böyle yapmışım. evlerde bunları pişirmenize izin veriyorlar, nasıl iyi geliyor anlatamam.
oha demeyin, hergün sabah 7 gibi gezmeye başlayıp, gece yarılarına kadar devam edince enerjiye ihtiyacı oluyor insanın. nutella aldım paris'ten ne var. isterseniz siz almayın, bu yazdıklarımı orada hatırlarsınız.

yemeiçme

2007-05-11T11:15:00.000+03:00

baştan söyleyeyim, küba mutfağı italyan mutfağı kadar lezzetli değil. şok oldunuz değil mi?

ne yedik;

bol bol mango, ananas, papaya, mango, mango, mango yedik. yolda da kesilip satılıyor meyveler, pazardan da alabiliyorsunuz. ucuz, 3 tanesi 1 cuc gibi. biz trinidattan aşağıda fotoğrafı da olan teyzeden almıştık, 6 tane mangoya 1 cuc aldı.

havana'da fast food satan küçük, büfe gibi biryer bulduk, tavuk ve patates kızartıyorlardı, ki tavuk çok lezzetliydi, içecek dahil, 1.80cuc dı.

balık yedik, gerçi çok fazla balık tutamıyorlar sanırım, belki denize açılamadıklarından, belki kurallar var bu konuyla ilgili tam olarak anlayamadım ama bir ada olmasına rağmen çok az balık vardı. balığı filetosunu çıkarıp ızgarada yada yağda pişiriyorlar. balıkları çoğunlukla büyük ve lezzetli. balıkta pazarlık yapabiliyrosunuz. seçtiğiniz balık + salata gibi birşey( domates çok az bulunuyor, birkaç yeşillikten salata yapıyorlar) üzerinden pazarlık yapıyorsunuz. havana yakınlarında bir plajda kocaman, mercan ailesinden bir balığa ve yanında yeşilliğe 8cuc istemişlerdi, 6 cuca anlaştık, balık çok lezzetliydi, yeşilliklerde bir o kadar kötüydü.

balıkları seçerken dikkat etmek lazım, malum bizim tanıdığımız balık değiller. şöyle ki; trinidat'da büyük sarı bir balık seçtik, ve iki adet küçük mercanımsı balık. kızartıp getireceğiz dediler. kolibasili the gerçek'te bana jest olsun diye o büyük balığı bana verdi. balığı koparıp yemeye çalışıyorum, kopmuyor, elimle orasından burasından çekiştiriyorum, kauçuk gibi, koparamıyorum. kiteg(kolibasili the gerçek) şaka yaptığımı düşünmüş, kendisi aldı denedi, ama o da başaramadı. sanki plastik, oyuncak balığı kızgın yağa atıp kızartmışsın gibi. sonunda iki küçük balığı bölüşmek zorunda kaldık.

kaldığınız evde kahvaltı edin, peynir ve ekmek bulabileceğiniz tek şansınız orası olabilir. küba'da un yani tahıl problemi var. buğday ve diğer tahılları yetiştiremiyorlar iklim dolayısıyla, fakat mısır çokca yetişiyor, ama bundan mısır ekmeği yapmıyorlar. aslında ekmeği galiba az tüketiyorlar, ekmek yaptıkları un ise dışarıdan geliyormuş. ekmekleri pek ekmek gibi değil, uyduruk bir pasta gibi, yuvarlak şekilli, küçük ama olsun, ekmek işte. sabah çok erken saatlerde fırından çıkıyor ve hemen bitiyor. belli bir sayının üzerinde alamıyorsunuz sanırım. fiyatı ise fırında çalışana bağlı, bazen 6 tanesine 1 cuc bazen 1 tanesine 1 cuc verebiliyorsunuz.

bolca domuz var, kızartıyorlar, çeviriyorlar, hamurla karıştırıp kızartıyorlar, sosis yapıyorlar.

her tarafta pizzacı var, ben denemedim, çok ağır kokuyordu pizzası ama deneyenler sevmişler. afiyet olsun.

içecekleri muhteşem, mango, ananas suları, gazlısı, gazsızı, biralar, rom hepsi çok güzel, bol bol tüketin, deneyin. meyve suları, biralar hep aynı fiyat 1cuc, rom da pazarlık serbest. 6cuc diyorlar, 4 cuca alabilirsiniz.

yollarda taze meyve suları sıkıyorlar, eğer hijyenle ilgili bir probleminiz yoksa leziz, deneyin. sokaktaki yiyecekler peso ile satılıyor ama siz cuc verdiğinizde bir problem olmuyor.

bu balık biz trinidat'ta plajdayken, genç bir adam tarafından kıyıdan epey ileriden tutuldu. ağzını açtığında benim kafam girerdi, o kadar büyüktü. koca adada ilk defa birini balık yakalamış gördüm, şaşırdım.

not:benim gibi, tosuncuk olma yolunda ilerleyen biriyseniz küba insana çok yarıyor, çok fazla yiyecek birşey yok, üstelik sıcak, birde üzerine sabahın köründe başlayan yürüme , gezme seansları ile bedeninizin büyük kısmı küba'da kalıyor.

kalacakyeryurttikkat

2007-05-08T17:15:00.000+03:00

havana'da büyük oteller var ama benim fikrim p-evde kalın. merak etmeyin çok güvenli.
p-ev ucuz, iki kişi klimasız 25cuc, klimalı 30cuc. kahvaltı dahil.
ester'in casa'sını kesin tavsiye ederim, çok temiz ve güvenli ve kahvaltıda peynir var.
banyo ve tuvalet ortak kullanım.
p-evdeki kahvaltıyı sakın atlamayın.
evsahibinden her türlü destek alabilirsiniz, kesinlikle gelen turistlerin sorunlarını çok iyi biliyorlar yardım ediyorlar. herşeyi sorun.
seks biraz yaygın birşey küba'da. yani şunu demek istiyorum, evde çalışan adam, fahişe bulmayı önerecektir, şaşırmayınız, hayır dediğinizde kesinlikle ısrar etmiyorlar. benim değil ama kolibasili the gerçekin başına geldi. çalışan adam kızkardeşini teklif etti, ki kızkardeşim diyor ama doğrumu bilmiyoruz, kolibasili the gerçek nazikçe geri çevirdiğinde ısrar etmemiş.
paranızı, pasaportunuzu ve değerli şeylerinizi kasaya koyuyorlar, reddetmeyin.
tam olarak kalacağınız günleri belirtin, çünkü onlar kalacağınız günün üzerinden vergi yatırıyorlar devlete, sonra değiştirmek istediğinizde hafif surat asabiliyorlar.
trinidat'ta iki ana caddede kalın. evler ucuz 15 cuc 2 kişi kahvaltı hariç, yok.
kesinlikle sizi oraya götüren taksi şöförü yada rehber yada yolda size yardım etmek isteyen herhangi birinin ev sahibi ile pazarlık yapmasına izin vermeyin, onlar da ya sizden yada ev sahibinden komisyon almaya çalışıyorlar. nazikçe bu tip yardım isteklerini geri çevirin, evlerin kapısını çalarak p-ev olup olmadığını sorabilirsiniz, zaten çoğu ev sahibi dışarıda oturuyor.

kalacak yer

2007-05-08T16:20:00.000+03:00

küba'da kalacak yer konusu kolay. büyük oteller var havana'da, ama benim tercihim casa particular yani pansiyon-ev yani p-ev oldu. Böylelikle centro habana'da yani şehrin merkezinde kalabiliyorsunuz, daha hayatın içinde oluyor insan.

p-evler devlet tarafından küba'lılara verilen bir hak. isteyen başvurup, eğer evi de uygunsa evini p-eve çevirebiliyor. kendisi de orada yaşamaya devam ediyor. her kalan kişi başına devlete vergi ödüyor ve bir kural var evinde kendi akrabaları dışında kimse çalışamıyor, aile ekonomisine katkı olsun diye planlanmış bir sistem yani. gerçi bu kurala uymayanlara da rastladık ama neyse.

havana'da kaldığımız yeri kesinlikle tavsiye ederim, biz de tavsiye üzerine gittik, çok temiz ve güzel bir yerdi. kaldığımız odada ester'in (evsahibesi, kendisi aktris ve çok havalı bir kadın, kendisi de üst katta kalıyordu, banyosunu gördüm, sanırım bir de kleoparta'da vardır o banyodan. havalı diyorum anlayın işte.) eski, antika gibi eşyaları vardı. yani kübalı bir aileye konuk olmuş gibi bir his yaratıyor.

odaların fiyatı 2 kişi 25cuc klimasız, 30cuc klimalı. biz klimasızı tercih ettik, ben klima ile uyuyamam, ki hiç rahatsız olmadık. odada banyo yok, banyolar ve tuvaletler ortak kullanım, ama gerçekten çok temiz. güvenlik ile ilgili hiçbir problem yok.ayrıca bu fiyata kahvaltı da dahil.

kesinlikle kahvaltı yapmayı ihmal etmeyin, çünkü peynir bulabilmek için tek şansınız bu. ester'in kahvaltısı; tavada yumurta, peynir ve bir sürü tropik meyve, ananas, mango falan gibi. üst katta küçük bir terası var, yemek yada içki istediğinizde oraya servis yapabiliyor gece. kendisi değil tabi, kendisi kleopatra dedim ya, çalışanlar yapıyorlar tüm işleri.

kartı şurada; altında yazan günlerde internet erişimi olabiliyor kendisiyle.

trinidat'ta ise otobüs istasyonu etrafında bir sürü p-ev var, fakat orada kalmayın derim, Jose Marti yada Antonio Maceo isimli iki büyük caddesi var, o cadde üzerindeki p-evleri tercih ediniz. bunlar ispanyol kolonyal mimarisi ile yapılmış, atların içerideki avluya geçebilmeleri için kocaman kapıların ve kocaman pencerelerin yapılmış olduğu, çok güzel evler, çoğunlukla tek katlı. iki katlı olanları da var ve bunların üst katında küçük bir balkonu olabiliyor, ki balkonu olanını tercih ediniz. bizim kaldığımız öyleydi. gece o balkonda oturmak yada horozlar ile birlikte uyanıp sabah ışıklarını o balkonda izlemek için değer diyorum. şimdi oturmuş bunları yazarken çantamı alıp işi falan boşverip, uçağa atlayıp gidecesim geldi.

trinidat'ta p-evler 15-14 cuc falan fakat kahvaltı vermiyorlar ama o evlerde kesinlikle konaklayın derim. havana'da ester'in evi gibi temizlik beklemeyin. burada yaşayanların çoğu çiftçi, tütün tarlasında , mango bahçesinde çalışıyorlar. bizim kaldığımız oda üst kattaydı kendi banyo ve tuvaleti ve balkonu vardı, çok temiz değildi evet ama olsun, o balkonu yeterdi. 15cuc vermiştik iki kişi için.

arabamotosikletaksitikkat

2007-05-04T17:43:00.000+03:00

motosiklet kiralayın, ucuz ve rahat. motosikletler yeni. trafiğe dikkat edin , pek düzenli değil.
motosiklet günlük en fazla 15cuc, 24 saat için, 24 saati geçirmeyin, 1 saat bile geçince bile ücretini alıyorlar.
otoparka park edin, fişinizi alınnnn aman ha. otopark 1cuc
motosikletle plaja falan gidin, biz 50-60km lik mesafelere de motosiklet ile gittik, yollar çok iyi durumda değil ama çok güvenli.
içinizde çok büyük bir istek beslemiyorsanız araba kiralamaya teşebbüs etmeyin, ya da edin, kesin bize düşen amca manyaktı. ama yine de içinizdeki isteği yenemiyorsanız fiyatı günlük 30-40-50-60cuc gibi.
tren ve otobüs bilmiyorum, gerek duymadım. otobüsler biraz uzun gibi, sanki konteynerden otobüs yapmışlar, yani otobüsleri büyük demek istiyorum.
şehirler arası yolculuklarda p-ev sahibine danışın, taksi ayarlasın size. küba'da ralli olayına girin.
coco-taksi çok rahat ve ucuz, kullanın. mesafeye göre değişiyor, biz şehrin diğer ucuna bile 8cuc vermiştik. ucuz diyoruz, daha ne olsun.
bu arada yolu yaşlılara sorun, gençler, özellikle genç erkekler eğlenmek için bilerek yanlış tarif ediyor, sizi ters istikamete yöneltiyor.
benzin olayına değinmemişim hiç, onu farkettim. benzin sıkıntısı var ama benzin ucuz. litresi 0.90cuc, küçük küçük benzinlikler var, sadece bir defa girdiğimiz benzinlikte benzin kalmamıştı, ya 2 saat bekleyin ya da buraya yakın bir benzinlik daha var orada benzin varmış demişlerdi. bekleyebilirsinizde, devam da edebilirsiniz, bazı benzinliklerde beklerken birşeyler atıştırmak mümkün.

araba, motosiklet, tren, taxi

2007-05-04T14:27:00.000+03:00

güzel geçti paris- havana yolculuğumuz gayet güzel geçti. küçük bir tiyo, eğer iki kişiyseniz, uzun uçuşlarda üçlü koltuğun cam kenarını ve koridor kısmını satın alın, uçak tam dolu değilse kimse ortaya oturmak istemiyor, millet sürahiye sığacak boyutlara gelirken, siz gevşek gevşek birbirinizin üzerine ayarkarınızı uzatıp yatabiliyorsunuz.

uçaktan çıkınca fırın kapağını açmışız gibi bir efekt oldu. sıcak ama olsun, kübadayız, hem ben severim sıcağı.

havaalanından şehir merkezine inmek için sanırım otobüs var ama biz taksiyi tercih ettik, otobüs saatleri çok belirsiz çünkü. taksi bulmak kolay, hemen yanınıza geliyorlar, pazarlık yapmak serbest. bize ilk yaklaşan taksi 20cuc dedi, sonraki ile 15cuc anlaştık. ( cuc - cuba convertible peso , küba'da sadece yabancıların kullanabildiği bir para birimi. yaklaşık değeri o zaman 1 amerikan dolarına eşitti, şimdi de öyle) bu arada bizi bindiriken taksiye iki küba'lıyı da aldılar, ki onlardan da peso olarak para aldılar. bir amerikan doları ise 25 peso yapıyordu, şimdi de sanırım öyle.

biz şehiriçi seyahat etmek ve plajlara gidebilmek için motosiklet kiraladık. bunları kiralayabileceğiniz ofislerin adresleri kalacağınız adreslerde var ve bu ofislerden heryerde var. motosiklet'in günlüğüne 15cuc istiyorlar, biraz pazarlıkla 14, 13 olabiliyor. motosiklerler yeni, gayet güzel, 2 tane yeni kaskla birlikle veriyorlar ki süper. fakat mutlaka devletin işlettiği otoparklara koyulması ve oradan fiş alınması lazım, çünkü eğer otoparka koymazda çaldırırsanız büyük problem var demektir. otoparkta başına birşey gelirse ve sizin de elinizde otoparktan aldığınız fiş varsa hiçbir sorun yok, elinizde fiş olması gerekiyor. bazı otoparkçılar otopark parasını cebellezi yapabilmek için fiş vermekte zorlanıyorlar, azmediniz, alınız. otopark ücreti heryerde neredeyse aynı, 1cuc. hiç ummadığınız yerlerde otopark oluyor, plajlarda falan bile var, türkiyedekiler gibi, sizin onu görmeniz gerekmiyor, o sizi görüp hemen geliyor.

işte bizim trinidat'ta kiraladığımız motosiklet, kaskı falan çok temiz ve yeni idi.

tren ve otobüs kuyruklarını görünce binmedik, denemedik bile, aslında motosiklet tüm problemizi çözdü.

bisiklet- taksiler var, hani adam çekiyor önde, ben ona zaten binemem. kendimi öyle kimseye çektirmem, takıntılıyım, dokunmayın.

coco-taksi var ki süperrrrrrrrr. bu o bisikletle çekilenin motosikletle çekileni gibi, üstelik şekli de muhteşem, üstelik çok ucuz ve hızlı. kesinlikle pazarlık ediniz, mesafesine göre 1, 3, 5, 8 cuc. işte de fotoğrafı.

şehiriçi olayı tamam, peki şehirler arası. otobüs tren falan demeyin, aynı para üstelik çok da zahmetli, saatleri belli değil, çok uzun sürüyor yok, üstelik çok kalabalık oluyor. kaldığınız pansiyon - evin ( ki artik p-ev diyeceğim, yoruldum ya yazmaktan) sahibine söylüyorsunuz, size bir taksi ayarlıyor, bunlar sanırım legal taksi değiller, öyle çalışıyorlar. ama gerçekten çok iyi araba kullanıyorlar. trinidat 335km havana'ya ve o kadar hızlı gitti ki bizim taksici 3 saate girdik trinidat'a, ki yollar cok duzgun değil, ki arada 2 defa çiş, yemek molası verdik, ama adam ayağını hiç gazdan çekmedi, hem de hiç. çok rahat ve güvenli bir yolculuktu, istediğiniz yerde mola veriyor üstelik. havana - trinidat arası kişi başı 25cuc. ( otobüsler de 20cuc falan)

bu arada biz trinidat'a gitmek için araba kiralamak istemiştik, fakat başaramadık. bir günümüze yakınını araba kiralamak için harcadık, fakat nafile, çok yavaş çalışıyorlar, arabalar eski, ellerinde ne var ondan pek haberdar değiller. önce adam bize bir araba önerdi, sanırım 40cuc'du günlüğü, tamam dedik, benzini biz alıyoruz, dolduruyoruz depoyu, siz parasını ödüyorsunuz dediler, tamam dedik. bütün kerdi kartı işelmleri, formlar dolduruldu, bu arada adam 7000 kişi ile telefonda 3000 kişi ile ofiste muhabbet etti, araba benzinliğe gidecek, bekliyoruz, bir haber, araba yolda kaldı, çalışmıyor. e tamam olabilir dedik, elimizde 50cuc'luk araba kaldı dediler, ona da tamam dedik, bütün form işlemleri, 10000 kişi ile sohbet sonrası o arabanın başka birine kiralandığı ortaya çıktı. elimizde 60cuc luk kaldı dediler, oha ama tamam dedik, fakat o da yokmuş ellerinde. bizi esir etti adam yani, bir de sanki onu esir eden bizmişiz gibi bağırdı çağırdı sinir yaptı. neyse araba kiralama olayı bence gereksiz, hele şehirler arası seyahat eden taksileri keşfettikten sonra.

hatırlatayım, ki hepimiz biliyoruz ama yeniden söyleyeyim ki okuyacaklarınızı o çerçevede değerlendirin. küba'da herşey devletin, yani taxilerin bağlı olduğu birlikler, motosiklet ve araba kiralayan acentalar dahil devletin. orada çalışanlar da devlet memuru. yani söyleyeceğim o ki, zaman buradaki gibi değil daha yavaş akıyor, devlet memuru olan bu insanlar ne yaparlarsa yapsınlar hayatlarında çok büyük değişiklik olmadığı için rehavet içinde, yavaş yavaş çalışıyorlar, hemen karamsar olmayın, alışacaksınız ve seveceksiniz.

2007-05-03T17:21:00.000+03:00

önce bu kitabı alarak başladım. çok yararını gördüm, bundan sonra nereye gidersem kesinlikle lonely planet 'in kitaplarını alacağım. herşeyi en ince detayına kadar yazıyorlar. sonra biraz google karıştırdım, biraz da eksisozluk. bilgi olaylarına girdim yani, günlük hayata ait bilgiler olsun istedim.

2007-05-02T14:38:00.000+03:00

biz airfrance ile uçtuk, bilet fiyatı biraz pahali, bize kişi başı 1000€ gibi birşeye maloldu. bilet rezervasyonu yapmadan önce avrupadan uçan charter seferlerini de araştırdım, meksika'ya gidip oradan geçmeyi de hesapladım, fakat yine en uygunu airfrance'tı, promosyonlu bir fiyattı.

eğer araştırmak isterseniz londra, frankfurt ve amsterdam'dan charter seferleri var. bir de mexico city'den geçiş yapabiliyorsunuz ama daha pahalıya malolabiliyor.

londra - havana arası cubana ve virgin uçuyor, merak ederseniz linkleri şöyle;
http://www.cubajet.com/routes_cuba_flights/london_havana_flights.htm

amsterdam- havana martinair uçuyor, şimdi yeniden baktım fiyatlara, epey ucuzlamış, bir daha mı gitsem acaba? link ise şöyle;
http://www.martinair.com/

yani şöyle birşey yapılabilir, avrupa'ya ucuz bilet bulmak bazı dönemlerde daha kolay, easyjet , germanwings , corendonair ya da onur air gibi charter uçaklar ile londra, amsterdam, frankfurt'a gidilip oradan diğer charterlar ile havana'ya geçilebilir. yanlız önemli noktalar şunlar;

- promosyon tarihlerine dikkat etmek lazım, bileti ucuza getirmek lazım.
- biletlerin vergi dahil fiyatlarını söylemiyor acentalar, mutlaka vergisini de sormak lazım, ki vergisi epey tutuyor.
- eğer otel parası vermeyeyim diyorsanız, ya londra'da , amsterdam'da olan arkadaşlarınızı arayın ya da istanbul - londra ve londra - havana biletinin gününü ona göre ayarlayın.
- londra/ amsterdam - havana biletini telefonla arayarak ayırtın, hatta alın kredi kartınızla, konuştuğunuz kişinin ismini ve soyadını kesinlikle bir yere not edin, sonra işinize yarayacak. e-bilet yapıyorlarsa eğer size e-mail ile bileti ve bilete ait tüm kuralları göndermesini isteyin
- eğer londra ya da amsterdam'da arkadaşınız varsa onu bayıltın, gidip havayolunun ofisinden fiyat sormasını isteyin çünkü bazen ofislerin promosyon fiyatı olabiliyor ya da indirim yapabiliyor, hem unutmayın telefonda konuşan kişi dünyanın herhangi bir yerinden bir insan, oysa ofise giden kişi orada yaşayan kişi, yani sizden daha iyi bir fiyat alabilir arkadaşınız, pohpohlayın onu.

2007-05-02T14:18:00.000+03:00

küba'ya gitmek istiyor olabilmek gitmeyi kolaylaştırmıyor, program yapmak lazım, para bulmak lazım, fidel ölmeden gitmek lazım. bir sürü ayar gerekiyor ve ben malesef uzun bir süre bunları denk getireceğim diye kendimi yordum ama olmadı, uzadıkça uzadı.

ofiste bir gün otururken kafama esti, acentaya telefon açıp uçak bileti rezervasyonu yaptım. durup dururken, planlarımdan kimseye haber vermeden. sonra sanki uçak biletini ayırtınca ve detaylarını öyle ekranda görünce olay hayalden çıktı ve gerçeğe yaklaştı. hiç vazgeçmeden bütün bilgileri topladım, giden kişilerden birkaç şey öğrendim, vize aldım, hatta madem paris üzerinden gideceğiz, paris'te de kalalım gevşekliğine bile girdim, gevşeklik diyorum çünkü biletin nasıl ödeneceği ve yanımıza harcamak için alacağımız paranın kaynağıyla ilgili bir ipucu yok, ama çözülür bu işler dedik ve gerçekten çözüldü. sihirli düğümler gibi, çok karmaşık görünüyor olmasına aldırmamak lazım, ipin bir ucundan tutup çekince hoppppp düğüm falan kalmıyor. hayat mucizesi bu.

ekranın karşısında oturuyordum ya da otobüsteydim ya da bir büfenin önünde; kesinleştiği andan itibaren içimdeki kolibasili karnavala başladı. en şımarık, en burnu büyük, en götü kalkık, en şaşalı eğlenceyi düzenledim, içorganlarım bayram etti.

2007-04-27T16:23:00.000+03:00

herşey umama, yani benim, yapabildiğim en güzel ve en başarılı şeyin gezmek olduğunu farketmemle başladı. bunu farkettiğimde üniversitedeydim. para ve zaman buldukça oraya buraya gitmeye başladım, bir günlüğüne, beş günlüğüne, bir aylığına, ne bulursam, ne kadar bulursam, yanıma kimi bulursam. yani herkesin hikayesinden farklı değil.

üniversite ikinci sınıfta daha istanbul'u görmemiş bir görmemiş olarak amsterdam ve paris'e gittim. yurt sınırları içinde gezme olayı gibi sınır dışında gezme olayı da süpermiş dedim. bu arada yanlış anlaşılmasın, oraya gittim buraya gittim geyiği, saçmalığı yapmak için anlatmıyorum bunu. kardeşime getireceğim konuyu, ah bir bağlayabilsem. neyse, ben amsterdam olayına girdim diye sevinedurayım, kardeşim pat dedi küba'ya gitti. üstelik sevgilisiyle, üstelik ben amsterdam'a gitmek için çalışmış para biriktirmişim falan, o ise acayip bir yöntemle para olayını çözdü; çok yakın kişileri küba'ya gideceği ve onların kendisine para vermesi gerektiği konusunda ikna etti. sanki kendisi için değil ona para veren insanlar için gidecekmiş gibi bir duygu yarattı. vayyyyyyy dedim. herkes payına düşeni verdi ve bu - kardeş olan- gitti.

bir süre sonra döndüklerinde, hediye ganimetinden benim payıma içemeyeceğim bir adet puro dışında , eh işte bir kolye düştü. getirdiği içkilerden bile bir yudum koklatmadı, hain... okuyorsun biliyorum ekin, yıllarca aklımda kalmış ne yapayım.

neyse küba meselesi o zaman belleğime yerleşti, acayip bir yerdi hem, doğası, tarihi, insanları ... che vardı, fidel vardı, adaydı, ispanyol koloniyel yerleşimlerdi, puroydu, ambargoydu, fideldi, cheydi, tarihi sokaklardı, unicefdi, dünya ekonomisinde adaydı, mangoydu, tropikti, insanlarıydı derken küba benim "o ıssız ada"m oldu.

kübaaaaaaaaaaaaaaaaa

2007-04-25T17:16:00.000+03:00

uzun zamandır küba seyahati ile ilgili birşeyler yazmak istiyordum, fırsatım olmamıştı.

küba benim hayalim, en çok gitmek istediğim yer. hayatta karşılaştığım tüm zorluklar karşısında hep kaçış noktam oldu, offfff çok sıkılırsam küba'ya giderim olur biter gibi. hep kafamın bir köşesinde vardı, hayat sigortam gibi, insanın yeniden başlayabileceği bir yerin bilgisiyle yaşaması kuvvet veriyor.

evet. sonunda çok görmek istediğim o ülkeyi gördüm. garip duygu ve fikirlerle döndüm diyebilirim. gördüğüm en güzel coğrafya, en güzel doğa, rahat insanlar...fakat orada da sömürünün devam ediyor olduğunun izlerini görmek biraz olsun hayallerimi köreltti diyebilirim.

bazen güzel taraflarından, bazen de beni rahatsız eden taraflarını yazacağım küba serisi başlıyor. belki kendi seyahatiniz için faydalı birşeyler bulabilirsiniz.

yukarıdaki foto kaldığımız pansiyon - evin balkonundan görünen bir ev-büfe. yani kadın evde birşeyler yapıyor ve onu kendi mutfağının penceresinden satıyor. küba'da oldukça yaygın. fakat asla temiz değiller, benim için bile, ki bu konuda, yani temizlik konusunda oldukça esnek kriterlere sahip olduğum söylenir. temiz olmamalarının yine de bizi çok engellemediğini söyleyebilirim.

2007-04-17T17:16:00.000+03:00

beriş... tam şu an tören var. külleri ve kendisi perşembe ege'deler. ayakları hep denize değecek, severdi sanırım.

2007-04-17T16:35:00.000+03:00

öyle oldu böyle oldu;

hayatım teryüz oldu. iyi oldu da böyle oldu. süperrrrrrrr oldu. ne geldiyse güzel geldi, güzel oldu. eşiği ikinci defa aşıyorum, aynı eşik değil tabi, bir önceki beni kolibasili yapmıştı, bu başka birşey yaptı. daha başka eşikler de var biliyorum, aslında bunu geçtikten sonra, bunlara eşik olarak bakmaktan vazgeçiyorum sanırım. ne geldiyse ve gelecekse hoşgeldi, sefalar getirdi.

yaz tatili planları yapmaktan kendimi alıkoyamıyorum. takıldım japonya'ya, endonezya'ya, peru'ya. tamam paris'te olur.

kolibasili the gerçek ile 7000 film izleyip, lost'ların ocağına incir ağacı diktik, 3 sezon 15-16 için dvd satan çocuğu rehin aldık, diğer arkadaşı gidip dvdleri getirene kadar.

sarı sıpası kızıştı hep. sevişmeyi de bilmiyor, baydı bizi. erkek kedileri bir bir balkona çağırıp döverek aşağı atmak zevk duyduğu bir eylem haline geldi. hayırlısı diyelim. kendisi neredeyse 2 yıldır bizimle yaşamasına rağmen, yeni yeni güven problemini çözüyor. her gün başka birşey öğreniyor ve öğretiyor.

haftasonu gözüm döndü. ev feci vaziyette, tam anlamıyla bok götürüyor, çamaşırlar bir yerde,mutfağın temizlenmesi lazım, yeni alınmış dvdlerin hepsi ortalıkta, gazeteler falan feci, felaket, facia(durumun vehametini anlatmak açısından yeterlidir sanırım). ama beni engellemedi tabi. taktim kafaya. önce ricotto peynir yaptım. ilk defa bu kadar iyi yapabildim. peynir altı suyunda 1 damla bile süt kalmadı, yani sütü suyundan iyi ayrıştırdım diyorum. sonra makarna makinem ile taze tortellini yaptım. yani önce makarna hamuru, sonra o hamuru açtım makine ile, sonra içlerine taze yeşilliklerle karıştırdığım ricottoyu koyup, hepsini tek tek kıvırdım, katladım, yapıştırdım, kuruttum. haşladım, üzerine sos. süper oldu.

sonra yeni oyuncağım ile oynadım, yeni aldığım hortum ve tabancası. nasıl işime yaradı, keşke daha önce alsaydım diye düşündüm. ev temizliği konusunda tembellikte sınır tanımayan ben, bazı pencereleri bununla yıkayabileceğimi farkedince çok sevindim. sonra o hortumu gerçek alma nedenim olan kaktüslerle ilgilendim. tabancasının yağmur fonksiyonu ile onlara çölde bir yağmur ortamı yarattım, çok sevdiler bence.

2007-04-11T17:47:00.000+03:00

yazmayalı çok uzun zaman geçti. öyle oldu böyle oldu kısmını sonra yaparım. diğer blogları neredeyse hergün okudum ama malesef okumaktan daha fazlasını yapamadım. umarım daha sonra...

the idea

2007-01-10T14:05:00.001+02:00

every letter counts - uluslararası af örgütü

2006-12-27T16:17:00.001+02:00

2006-11-23T11:42:00.000+02:00

sabah vapura bindim, vapurun iskelede sabit durmasını sağlayan ipleri koptu ben biner binmez. nasıl heyecan oldu birden. garip bir sevinç oldu içimde. macera yaşayacağız diye mi, mağdur olmak o an hoşuma gitti diye mi anlayamadım. ama vapur açıklara sürükleniyor, hatta batıyor, kayboluyoruz fikri hoşuma gitti nedense. günlük hayatın gidişine dur demek için iyi bir kapı açabilir diye düşünmüş olabilirim.

2006-11-06T15:16:00.000+02:00

ufak tefek yaşlı kadının çocuğun yüzüne şevkatle dokunduğu ana bittim.

2006-11-06T13:00:00.000+02:00

bu amca hijyene bağlamış kendini sanırım. bir de kendi sitesi var. anlatıyor ve video çekmiş gösteriyor. diş nasıl fırçalanır, saç nasıl taranır, kulak nasıl temizlenir, nasıl traş olunur...

http://users.erols.com/interlac/homehy/

sitesine şuradan bakılabilir;

http://users.erols.com/interlac/homehy/iron.htm

okudukça şaşırdım aslında. gömlekleri kurutma makinasına atıp, saatini 18 dakikaya ayarlıyor, 18 dakika sonra tam kurumamış gömlekleri çıkarıp sadece bazı kısımlarını ütülüyor, sonra kendi haline kurumaya bırakıyor, kendi haline kururken diğer kısımları da ütülenmiş gibi oluyor sanırım. takıldığım yer ise başka. bu işlemi 18inci dakikada yapması gerektiğini nasıl buldu, düşünmek istemedim.

2006-11-06T12:38:00.000+02:00

amcanın saçına, bıyığına bayıldım.

2006-11-06T12:13:00.000+02:00

kestikten sonra bıçağı kullanarak hamurum katlarını açmasında sihir var gibi.

what to do with the rest of your body

2006-11-06T11:36:00.000+02:00

site çok güzel bir fikirle kurulmuş. yemeklerin, içeceklerin hazırlanışından , manikür nasıl yapılıra kadar geniş bir aralıkta açıklayıcı videolar var. bunu komik bulduğumu söylemeliyim, çocuğun boynundaki izi saklarken yüz ifadesi çok güzel.

2006-10-19T11:35:00.000+03:00

orhan pamuk nobel aldı. günlerdir bu konudan başka birşey yok medyada. bazıları çıkıp ne kadar sevindiğini, bazıları ne kadar üzüldüğünü, bu ödülün şaibeli olduğunu efendim sanki kendisine verilse geri verebilecek kadar kendine söz geçirebilecek güce sahipmiş gibi, orhan pamuk'un bu ödülü kabul etmemesi gerektiğini söylüyor. çok konuşuyor ve az şey ifade ediyor çoğu, konuşmaların çoğu boş, bilgiden yoksun...öyle ki gayet serinkanlılıkla başlayan konuşmacılar bile- konuştukça ve aslında bu konu üzerine söyleyebilecekleri sadece birkaç cümle olmasına rağmen -bu konudan yola çıkarak, savundukları ve kendilerini içine kilitledikleri kendi hayatlarının gazına kaptırıp, cahil benliklerinin kendilerini esir alışını bize izlettiriyorlar. cahillik hep kutsanıyor.

orhan pamuk nobel aldı diye benim olumlu yada olumsuz bir hissim olmadı. yani sevindim diyemem, üzüldüm diyemem. ne zaman ki gazetelerde ropörtajlarını ve nasıl çalıştığını okudum o zaman bir hissim oldu. kıskançlık.

ama tabi bu konuyla ilgili bir fikrim hep vardı. kendisi için çok önemli bir ödül olduğu açıktır. kimse tarihe geçme fırsatı yakalamış birinden bu fırsatı geri tepmesini beklemesin, herkes kendine sorsun önce. acaba ben verirmiydim geri? üstelikte gerçekten çok önemli bir ödül bu.

tüm bu olanlar sonrasında edindiğim hissim ve aslında hep var olan fikrim, biroluyor ve daha önce defalarca okumak için çaba sarfettiğim ama bir türlü içine giremediğim orhan pamuk romanlarını yeniden okuma isteği uyandırıyor.

2006-10-09T12:36:00.000+03:00

bu ara şu iki ruh hali arasında devamlı gidip geliyorum. hani neredeyse bir gün öyle bir gün böyle hissediyorum.

kayboldum. yolumu bulamıyorum. endişelerimden kurtulamıyor, hayata bağlanamıyorum.

çözebilirim tüm bunları. iyi gidiyor. neyi istediğimi tam bilmiyorum evet ama neleri istemediğimi biliyorum. kolibasili the gerçek yanımda.

2006-09-18T14:28:00.000+03:00

sol elle yazı yazmak için yazmayı ilk öğrendiğim dönemlere ve tekniklere dönmem gerekti. önce yukarıdan aşağıya çizgiler, sonra eğik çizgiler, sonra alfabeyi yazacağım. henüz ilk aşamadayım, dik çizgileri yapıyorum.

2006-09-14T18:02:00.000+03:00

insan sonradan solak olabilirmi? daha doğrusu şöyle; insan sağ eliyle yazarken, bir anda sol eliyle de yazabilmeyi isteyebilir mi? isteyebiliyor ama olabiliyormu, göreceğiz artık.

2006-09-12T18:21:00.000+03:00

sarı kulak, yada amat, yada afat, adı konusunda kolibasili the gerçekle uzlaşmaya varamadığımız o küçük sıpa, gnam gnam diye verilenleri öğütmeye devam ediyor. havalar soğudu diye kendisine ayakkabı kutusundan yuva yaptım, içine sıcak tutması için birkaç şey koydum. keyfine diyecek yoktu sıpanın. yuvanın içinden çıkmıyor. elimi soktum biraz seveyim diye, bir ısıtmış yuvayı, oooohhhh. o öyle rahat uyuyunca ben de rahat uyudum dün gece.

2006-09-08T10:28:00.000+03:00

tatilde garip bir an yaşadım. aslında böyle bir hissi daha önce hiç yaşamamıştım diyebilirim. kaldığımız yer iki tarafı da dağlarla çevrili, etrafında bir tane bile ışık olmayan, doğası çok güzel bir yerdi.

gecenin ilerleyen saatlerinde, tüm insan ve insan yaratımı seslerin kesildiği o sıralarda, çimenlerin üzerinde yatmış etrafa bakarken ve o an sanki gözüme el değmemiş gibi görünen, o doğanın içinde kendime bakarken, çok uzun bir yolculuktan gelmiş yorgun bir hayvanmışım gibi hissettim. yatıyordum, huzur ve huzursuzluk içiçe geçmiş kafamı karıştırıyor, beni gerçeklikle gerçek olmayan arasında sürükleyip duruyordu.

çok çok eski zamanlardaki insansı canlılar gibi hissettim ilk defa. bomboş arazide bulunan tek bir ağacın altında yatıyordum. her iki yanımda kocaman dağlar ve çokkkk üstümde gökyüzü... ilk defa gökyüzünü böyle gördüm. daha önce insansı romantik hayallerle bakmıştım, oysa şimdi bilinmezin kendisiydi, belki de sırf bu yüzden korkutucuydu, çok büyük ve lacivert - siyah görünüyordu. tüm bunlara rağmen,birkaç saniyelikte olsa, her zamankinden daha büyük yakınlık duydum gökyüzüne, benim ait olduğum yere aitti, bendendi sanki...

ben, eski zamanlardaki insansı canlı olarak, kendimi korumam gerektiğini düşünüyor, yatmak için doğru yeri seçip seçmediğim konusunda karar veremiyordum, belkide hangi kriterlere göre seçileceğini bilmeyen şimdiki ben arada sırada kendini gösterdiği içindi. onu kovmaya çalışıyor, bu hiç bilmediğim duygunun peşinden koşmak istiyordum, en azından bir süre...

açmıydım, hayır değildim, peki ne yemiştim? bilmiyordum. güvende miydim? öyle görünüyordu. burası neresiydi? nasıl gelmiştim? yorgun hissediyordum kendimi, birşeyden kaçmış gibi hissetmiyordum ama, yürümüş olmalıydım. su kenarına geldiğime göre bunun bir nedeni vardı ama bilmiyordum işte.

ben peşinden koştukça bu düşün, yavaş yavaş o benden uzaklaştı ve sonra zihnimden kaydı ve yokoldu. kendimi zorladım. insan bazen uyanıpta rüyasına devam etmek için kendini zorlarsa , kaldığı yerden, üstelik aynı tatta rüyası devam eder. ama bu olmadı, yakalayamadık birbirimizi, ben mi kaçtım ondan, o mu hızla uzaklaştı benden bilemedim.

2006-09-07T10:20:00.000+03:00

bir pasaklı sarı kulak evimizin önünü mesken etti. kendisi yavru henüz, annesi ve kardeşleri yok, tek başına. motorun üzerinde uyuyor, benim verdiğim yemekleri yiyor ve suyu içiyor, arabaların kaportalarının içlerine girip pasaklılıkta sınır tanımıyor.

öyle kötü ve zor ki, o kendini sevdirirken, yada benim ayaklarıma dolaşırken onun üzerine kapıları kapatmak. o dışarıda kalırken kendi güvenli ve sıcak yuvamıza çekilmek, hayatımızın içine alamamak, ona da küçücük bir yer açamamak... bazen karşı tarafın yaşadığı acıdan daha fazla olabiliyor sana yaşattığı acı demişti bir arkadaşım. öyle mi gerçekten? dünya düzenine katlanacak gücüm kalmıyor çoğu zaman, kaldıramıyorum.

2006-09-07T10:02:00.000+03:00

bugün dolunay var. dün ve sanirim bugün biraz gergin...

tatilden çok güzel bir ruh haliyle dönmüştüm, dinlenmiş, sakinleşmiş, zihnim berraklaşmıştı sanki. üstelik kalıcı olduğunu düşünmüştüm, artık öğrenmiştim nasıl olsa. oysa dönüşümden beri mevcut durumu korumak için çaba sarfetmem gerektiği konusunda beni sürekli uyaran içsesime kulak vermediğimde, bunu uzun süre koruyamayacağımı bilmeliydim. emeklerim boşa mı gitti? sanmıyorum. artık nasıl yapıldığını biraz biliyorum ve öğrenmeye de her zamankinden daha fazla açığım. ay güzeldir. baksanıza ne güzel şekillere girebiliyor.

2006-08-31T11:39:00.000+03:00

duman

ne yazacağımı bilmiyorum bunun altına.

2006-08-29T18:08:00.001+03:00

elif şafak'ın baba ve piç adlı kitabını okudum çok beğendim. tezer özlü'den sonra başka bir kadın türk yazar okumama konusundaki yersiz inadımı elif şafak kırdı. tüm kitaplarını sipariş ettim. dilini, bir duygu yada durumun anlatımına en çok yaklaşabilecek kelimeleri seçmesindeki ustalığını, kurgusunu, baktığı yeri - ki herhalde baktığı yer sabit değil, hep bir başkası olarak bakabilmeyi seviyor- çok beğendim. kitabın örgüsünde tesadüflerin bu kadar çok yer alması küçük bir sıkıntı yarattı bende o kadar, onun dışında kitabı çok doyurucu buldum, aç kalmadım, tıka basa yemedim, ağzıma sevmediğim hiçbir tat gelmedi.

2006-08-29T13:55:00.000+03:00

portishead only you

videosu biraz karanlık çıkmış ama yine de çok güzel. parça çok çok güzel, böyle evde yanlız kalıpta, küveti doldurup girdiğimde beynimin içinde çalan müziklere benziyor.

2006-08-28T11:24:00.000+03:00

uzun zamandan sonra yine devam. en son tatile gidiyorduk ve sarı'yı ne yapacağımızı bilmez halde kendimize işkence ediyorduk. evet burada kalmıştık.

sarı'yla ilgili kısmı;

tatile gittik, gitmeden bir gün önce veterineri aradım, hayır götürmeyin dedi. hem çok sıcak olduğu için yolda daha huzursuz olur hem de o sizden daha çok yaşadığı eve bağlı. neeeeeeeee dedim, bozuldum yani biraz ama tabi tüm önlemleri alarak ve iki arkadaşıma evin anahtarını verip, hergün sarı'yla oynayacaklarına dair ant içtirip, büyük bir üzüntüyle, yanlış birşey yapıyormuşum hissiyle evden ayrıldım. iki üç gün sonra, özellikle denizle karşılaştıktan sonra bu his geçti.

yolculuk öncesi ;

cumartesi günü kendimizi kasmadan öğleden sonra gibi yola çıktık. burada açıklama yapmadan geçmek istemem. normalde yola çıkış konusunda biraz takıntılıyımdır, sabah çok erken çıkılmasının gerekliliği ile ilgili yüzlerce neden sayabilirim. ama bu tatil farklı, hiçbir şey daha önceki gibi olmayacak, hiçbir şey için kasmayacağım, içimde beni devamlı telaşlandıran ve endişelendiren o sesi durduracağım diye ant içtim bir kere. bu nedenle yapılması gereken herşeyi normal süresinde yapmayı bırak, daha da ağırdan alıp, sonuca giden yolu uzattıkça uzattım, bazen sonucu görmeyi bile önemsemedim.

yolculuk;

cumartesi günü öğleden sonra yola çıktık, güzergah kütahya'nın tavşanlı ilçesi, topçular iskelesinden körfezi geçtikten sonra 171 km. yol çok güzeldi, özellikle son kisimları... ay ışığında yeşillikler arasında kıvrıla kıvrıla tırmanan ve inen upuzun gece yolları. gittikçe serinleyen ve temizlenen bir hava...

tavşanlı ve...

gevşeklik yapacağız derken 171 km yolu 6 saatte aldık ve tavşanlı'ya vardığımızda akşam olmuştu. öğretmen evi, misafirhaneler derken kalacak yer olmadığını öğrenip, pazarlamacıların bile zorda kaldıklarında konaklayacakları bir otel bulduk. benim için açıkcası çok farketmez. çok pis olmadığı sürece sorun yok. tavşanlı'da çay bahçesinde oturmaca ve bize misafirhanesini açmayan orman müdürünü delirtmece ile geçti gece.

sabah uyanır uyanmaz, kahvaltı ve arkasından ahmet uluçay'ı görmeye gittik. kendisi bizi evinde konuk etti. süper bir insan, ondan ayrıca bahsedeceğim. sohbet uzadığı için bir türlü oradan ayrılamadık, aslında hiç kimsenin şikayeti yoktu ama gitmemiz gereken 950 km yolun sadece 171 km'sini gidebilmiştik ve 171km'yi 6 satte aldığımız düşünülürse birkaç gün daha sürecekti denize kavuşmamız.

yolculuğa devam;

akşam saat 6 gibi ahmet abi'yi arkada bırakarak yola koyulduk, çok güzel bir ay, kafamızda hep sorduğumuz ve cevap bulamadığımız o sorular, çok güzel bir coğrafya ilerliyoruz, ama hepimiz hem fikir olduk; bu gece varamayacağız bodrum'a. o zaman zorlamanın anlamı yok. denizli, çivril, meyveleriyle ünlü bir ilçe, tavşanlı'nın aksine herkes çok canlı, güneye yaklaştığımızı hissettirir bir sıcaklık insanlarda... öğretmenevinde konaklama, serin , temiz, güzel bir uyku, ertesi sabah incir ve üzümle kahvaltı.

sabah erkenden yola çıktık bu sefer, inancımızı kaybedeceğiz yoksa, akşamüstü bodrum aspat'tayız.

tatil;

kaldığımız yerde sadece ben vardım sanki... sabah erken kalktığım günlerde yoga yaptım, kendimi zorlamadan, sabah kahvaltısı ve arkasından deniz, sonra öğlene kadar hamakta gazete ve kitap okumaca, sonra öğle yemeği, sonra yeniden kitap ve gazete ve bulmaca ve güneş iğnelerini çeker çekmez yine deniz, duş ve akşam yemeği. akşam yemeğinde biraz sohbet, sonra açıkhava sineması, hamakta yatıp gökyüzünü izleme ve yatış.

küçük değişiklikler dışında neredeyse her günüm böyle geçti, bazen kolibasili the gerçek'in yapması gereken işler olduğunda onunla birlikte ufak geziler yaptım, o kadar.

deniz;

deniz çok güzeldi. girdiğim en güzel denizlerden biriydi. çok temiz, berrak ve ne soğuk, ne sıcak, ılıktan daha soğuk ve diriydi. üstelik denizin altına bakamayan ve canlılarına katlanamayan ben ( evet balıklardan korkuyordum ve yosunlara dokunamıyordum, ne yapayım) hemen ilk gün kendime şnorkel ve diğer malzemeleri aldım, korkumu yenebilmek maksadıyla. çok faydası olduğunu söyleyebilirim. artık balıklarla ilgili problemim kalmadı. küçük olanlar tabi.

güneş;

güneşi yogayla karşıladıktan sonra aslında yogayla batışına eşlik etmek istedim hep ama malesef olmadı. nedenini bilmiyorum ama, ya ben yeterince istekli değildim ya da bir türlü organize edemedim, aslında yeterince istekli değildim ve kendimi kasmaya niyetim yoktu.

hayatımda ilk defa güneş alerjisi oldum ve üstelik bir defa bile güneşte durmadığım halde, ama yüzerken yada gazete okurken yansıyan ışınlardan etkilenmiş olmalıyım.göbeğim dışında her yerim fosur fosur kabardı, kaşındı da kaşındı.

bu konuda daha sonra yine yazarım diye düşünüyorum.

2006-07-26T15:45:00.000+03:00

sonunda tatile gidiyoruz.

hala sarı'yı ne yapacağımıza karar veremedik. çözemiyoruz bu işi.

4 tane daha kedi yavrusu buldum. anneside bir yavru aslında. 8 aylıkken falan hamile kalmış sanırım. yani çok bilmiyor yavrulara bakmayı falan. neyse ben hepsine bakıyorum. tatile giderkende yan apartmanda çok tatlı bir kadın var. ona bırakacağım emanetleri.

ya bu sarı ne olacak?

bir kılıca sahip olmak isterim. hattori hanzo gibi büyük ustanın elinden çıkmış bir kılıca.

bir köpek fotosu buldum. göbüşünde yatmak istedim.

johnny depp yine çıktı karşıma. düğüm çözülmüyor hernedense.

sarıyı götüreceğim sanırım.

2006-07-12T09:57:00.000+03:00

gece, uyuyorum,uyuyoruz sarı ve ben , kolibasili the gerçek seyahatte, televizyon açık yatıyorum çoğunlukla, bir an gözlerimi açtım ekranda donmuş bir kare, ekranda mı, evin ortasında mı belli değil. deliye döndüm. karşımda bir yüz var, insan yüzü, ama hiçbir uzvu yerli yerinde değil, hatta bazı uzuvları yok, bazıları ise inanılmaz deforme olmuş. gerçeklikten çok uzak ama yine de gerçek olduğunu bildiğimden olsa gerek çok korkutucu... ağız yok, onun yerine yuvarlak, hortumu andırır bir şey, gözler hiç yok, oyuk bile yok, kapalı, dikilmiş gibi, burun yok, delik var sadece, anlatılabilecek gibi değildi, anlatmaya çalışmam boşuna...

ne kadar zor hayatlar var aslında, gece hiç aklımdan gitmedi o yüz ve yaşadığını düşündüğüm hayat...

2006-07-07T13:30:00.000+03:00

her gün birbirine benziyor, aynı tatsız tuzsuz şekilde akıp geçiyor. sözün kısası, fazla merak uyandırmadan söyleyelim; yazmadığım günlerde çok büyük bir değişiklik, gelişme olmadı.

tatile gideceğiz, sarı'yı ne yapacağız sorusunu çalışıyorum , günde 36 kez.

denize girmek istiyorum, denizde kalmak istiyorum.

tatile gideceğiz, sarı kendi kendine kalsın diyorum, günde 72 kez(sayılar tutmuyor biliyorum) yanımızda götüreceğiz sanırım.

fikir olarak canlandırabilmek kadar, projeleri bir film gibi kafanda canlandırıp, görebilmek, yani projeye bakabilmek çok önemli ve çok zor, onu farkettim.

ya bu sarı ne olacak?

otostopçunun galaksi rehber'i kitabını yeniden okuyorum. bir dünyalı olarak devamlı ihtiyaç duyduğum kitap haline geldiğini söyleyebilirim.

ya 15 gün bu hayvan bizi görmezse üzülür ya...

kafamdan 269 tane cümle geçtiği halde sadece bu zavallılar kontrol mekanizmasından kaçabiliyorlar. onlara iyi davranınız, kazandıkları bu başarıyı küçümsemeyiniz.

orada dur mu? nasıl yani?

2006-06-23T10:53:00.000+03:00

drunk guy in police station

2006-06-14T13:00:00.000+03:00

oturdum

ofisteki manyak kadın

fantezileriyle boğdu beni

diline nişan aldım. yapamazsam kulaklarımı koltukaltlarımda saklayacağım

2006-06-12T15:24:00.000+03:00

cuma günü bir sıkıntıyla başladı ve neredeyse öyle bitiyordu ki, ekin , hakan ve akay yetişti imdadıma. çıkışta ekin'i aramamla başladı herşey. hadi bizdeyiz gel dedi. çorba yaptım falan dedi. gittim. ekin'le akay yemişler yemek. ekincik üşenmedi, benimle hakan'a da kurdu süper bir sofra.

tavuk suyuna şehriye çorbası. aslında hazır çorbadan yapmış olduğu fakat kendisinin geliştirmeci kişiliğinden olsa gerek, içine bir sürü şey katmış ve o tatsız şeyi süper bir çorba haline dönüştürmüştü. hakan'la ımmmmmmmh diyerek içtik vallahi. iç baklalı enginar, kızarmış ekmek ve peynir. üstelik ekmeklerimizi kendisi kızartıp, siz kendinizi besleyemezsiniz, hadi yiyin bunları, ben yenilerini tost makinasına koydum dedi. bizi utandırdı. enginarı hafif tırtıklamışken, akay geldi ve vakumlu hortumuyla geri kalanını gözümüzün önünde sildi , süpürdü , temizledi, yoketti. arkasından kahve, çay, pasta. birde üstüne kakara kikiri, çooooooook iyi geldi, çok.

cumartesi ev, sarı ve akşam alp tamer ulukılıç'ın sergisinin açılışı. nişantaşı'da buluşma. akay, hakan, ekin. hakan'ın işi var karşıya geçecek. sergide insanlar neden konuştu bilinmez ama bizim konuştumuz şey üçümüzü çok ilgilendiriyor. sıkıntılı bir konu ama kaçış yok, açıldı bir kere konuşulacak. birbirimizi yeterince bayamadığımızı düşünüp, sergiden ayrılıp, birbirimizi daha rahat bayabileceğimiz bir mekanda oturma kararı alıyoruz.

bir cafe. evet burası iyi. konu uzadıkça uzuyor, konuştukça rahatlıyor, konuştukça daralıyoruz, nasıl oluyorsa!!! valla öyle oldu. siyanür bile istedik garsondan, öyle daraldık diyorum. bazı kararlar alındı. belki bu biraz iyi gelecek.

eve dönüş, ohhhhhhh midye tava. mis gibi. o kadar kasılmışım ki halüsinasyon görerek sızıyorum.

ertesi gün pazar. evde yemek olayı var. güzel geçen bir gün daha...

2006-06-08T14:39:00.000+03:00

2 haziran , izinli olup evde takıldım, sarıyla göt göte yattık, kolibasili the gerçek'le ankara'ya birlikte gitme kararı verdik.

kolibasili the gerçek ankara'ya her gidişte kasılır, yine kasıldı. kendisini rahatlatma girşimlerimiz sonuç vermedi, ki kendisi cuma sabahı uyandığında bile ne yapacağına karar vermemişti.

sarı'ya pasiflora içirip, kolibasili the gerçek'i ikna edip, sarı'yı kutusuna tepiştirip, sıcağın ortasında yola çıktık.

kedilerin ter bezleri yokmuş, serinlemek için dilleri dışarıda ağızları açık, korkutucu bir şekilde nefes alıp veriyorlar. tabi biz de korktuk, veteriner kuzenimizi 300 defa aradık. sagolasın heval.

bolu , ulusoyda mola, arabayı ve sarı'yı serinleten süper düşünceli insan kolibasili the gerçek. devam...

yok bu giriş değil, samsun, sincan girişi derken eve vardık. önce sarı çözülecek, mama kabı, kaka kabı, kendisi, suyu. oh be rahat, hiç sorun yaşamadı evle ilgili, kokladı bir süre, baktı ki güvenli, tamamdır. masaların üstü, dolapların, yatakların altı hep onun.

annemin süper fasulye kavurması, ne kadar çok özlemişim bunu, neden yapmıyorsam , üstelik ne kadar da kolay. 2 tabak mideye. ohhhhhhhhhhhhhh

kolibasili the gerçek kaburga diye tutturdu. carrefour, mangal, gece evin yanında bir park, karanlıkta süper oldu, bana piknik gibi geldi. kardeşler, ekin ve deniz de geldi. ohhhhh keyfimize diyecek yok. aile sıcaklığı hoşuma gidiyor, o zamanlarda kötü olan hiçbirşey bana dokunamazmış gibi.

ertesi gün çok sıcak, sarı bir yanda ben bir yanda, anne ve baba bir yanda , en serin yerleri bulup yatmak tek derdimiz.

sıcak yetmezmiş gibi kış yemeği olan hokgili pişirmesini rica ettim anneden. 2 tabakta ondan, süper olmuş, çok özlemişim. bittim. çok sıcak, hokgili ile birlikte cehennem oldu ankara.

akşam tuna'nın nikahı var. gidelim. en fazla 1 saat tahammül edebiliyorum düğünlere. çok kalabalık, gürültülü...

ertesi gün kardeşle birlikte onların evine gittik. mürsel hoca ve deniz yoldan gelmiş uyuyorlardı. sevimli insan mürsel hoca. önce ne dediğini çok anlayamadım ama sonra konuşma ritmindeki şifreyi çözünce herşey berraklaştı. kelimeleri anladım ama üçünün arasında geçen konuşmayı yine de anlayamadım. kendimi televizyona verdim, bir de uzandım güzelce, sevdiğim dizinin kaçırdığım bölümü oynuyordu tvde, süper oldu.

hepbirlikte hostada döner yedik ( ben soğanlı yedim) , üzerine hasan ustada tatlı, mürsel kardeşi pisboğazımla şaşırttım, utandım. sonra mürsel hocanın da şaşırtıcı yönleri olduğunu öğrendim. rahatladım.

ovacıktı herhalde kahvenin adı, tavla, deniz yendi beni, kahve, çay, soda, yine de patlamak üzereyim.

eski z barda bir bira, yetti de arttı. bahadır, özcan, ekin, deniz, ben eve gidiş, mavra, kakara kikiri, lagaluga. özcan'ın 1/5 oranında yaptığı komiklikler. bahadır sızmaya çalıştı, ekin oynadı. oynadın ekin işte.

sarı'sız geçen ilk gece ve üstelik bir yanım eve sarı'nın yanına gitmek istiyor, bir yanım ankara'da dolaşmak istiyor. fırsatı yakalamışken dolaşıyorum.

sıcağa rağmen, deniz ve ben kaleye gittik. oh mis gibi serin bir köşe. eski günlere gidiş gelişler geldi aklıma.

akşam ev, ertesi gün biraz daha gezme kızılay'da. ekin en sevdiğim kitapları hediye etti bana. peynir kitabı, ekmek kitabı, küçük oteller kitabı, bir de çok güzel 6 tane minyatür. minyatürleri çok sevdim.

eve dönüşten önce annemin yaptığı soğuk çorba(benim en sevdiğim), köfte , patates menüsünü bir güzel mideye indirdik, sarı'ya yine pasiflora verdik, bu sefer sıcak diye şikayet edemez, gece çıkıyoruz yola.

ankara güzeldi. dönüş yolu da öyle. ev çok güzel.

2006-05-31T18:12:00.000+03:00

öyle oldu, böyle oldu;

bugün ofite tüm işlerimi bitirdim, üstelik stressiz, benim için önemli bu...

öğlen metrocitye gittik, 45 dakika sürdü, feci trafik ve sıcak vardı ama ofis ortamından uzaklaşmak iyi geldi.

metrocity'e giderken kanyon2un onunden geçtik, wagamamaya gitmem lazım, yoksa yase beynimin etini yer. en kısa zamanda çözmem lazım bunu, evet , evet, çözmem lazım.

patlayana kadar burger king yedim, yine patlamadım.

göğğğğğğğğğçe geldi aslı'yla, vize alacaklar aslı'ya, gökce'ye bayılıyorum, o rahatlığına, o problemleri çözmedeki doğuştan yeteneğine...

ekincik sıkılmıştı, araştık, sıkıntısı geçmişti epey, sevindim, gezelim görelim yaptık.

yase ile prayer flagleri paylaşamadık, adilce bir çözüm önerdim ama ona çok adilce görünmedi, zannediyorum hesap yapamıyor.

koli basili the gerçek ile programlarımız tutmadı bir türlü, olsun diyor, bir başka bahara diyoruz.

2006-05-30T17:47:00.000+03:00

işte böyle yatıyor bu sıpa. beni evlatlık almasını bu yüzden istiyorum.

2006-05-30T17:32:00.000+03:00

tembellik üstüme çöktü, içimde uzun zamandır kıvrılıp yatan hiçcilik yaratığıyla olan münasebetinden dolayı kolumu kıpırdatacak durumda değilim. fiziksel olarakta, ruhsal olarak da. yani kıpırdatsam ne olacak, ne değişecek düşünce yumaklarıyla örülü beynimin içi. dünyadaki açlığa çözüm mü olacağım, dünyadaki sömürüye , insan ve hayvan hakları ihlallerine çözüm mü olacağım? birbirlerine işkence yapabilen bir türün üyesi olarak neyi değiştirebilirim?
e bir iz bırakarak ölmek lazım diyenlere evet ve hayır cevapları için bir sürü nedenim var.
ormanda, ağacın serin gölgesinde, etrafımda daha önce beraber yaşadığım, dostum ya da düşmanım hayvanların arasında olduğumu bilerek uyumak istiyorum. sarı beni evlatlık edinse... kendimi onun ve başka hayvanların yanında çok iyi hissediyorum.

2006-05-24T14:31:00.000+03:00

prayer flagler geldi. güzeller gerçekten. dün tesadüfen iki kişiye de yaradı. ben ise ne yazacağımı şaşırdım. aslında yazarken farkettim ki çok fazla dileğim yok.

kendim için sağlık
kolibasili the gerçek için sağlık
sarı için sağlık ilk yazdıklarım, sonra mutluluk, huzur gibi genel ve üçümüzü içerek kavramlar geldi hep. ama tabi hemen doldurmadım. aklıma başka şeyler gelecektir sonra, onları yazacağım.
hoşuma gitti bu prayer flag işi. umarım hepimizin dilekleri gerçekleşir.

2006-05-18T16:25:00.000+03:00

karar verme zamanı yaklaşıyor, ya solucan gibi yaşayacak, ya da ormanların kralı olunacak. solucan çok gıcık bir yaratık ya. hiç değeri yok, balık avlamaya gidenler dışında, onlarda yem olarak kullanır bunu.

duman'ın aman aman parçasının şarkı sözlerini buldum;

Nereye gider başını alıp sorarsın
Kimbilir durmadan nasıl susarsın
Bilmeden boşuna atıp tutarsın
Su gibi açıp geçer zaman

Gezdin tozdun aman aman
Sazdın sözdün aman aman
Giderek üzdün bizi zaman

Yazdın çizdin aman aman
İncecik izdin aman aman
Sıraya dizdin bizi zaman

Hem kaçıp yeni bir adım atarken
Dibine kadar çileye batıp çıkarken
İçine atıp atıp yoluna basıp giderken
Su gibi akıp geçer zaman

2006-05-18T16:05:00.000+03:00

duman'ın aman aman parçasını dinleyin. insanda kendini dağlardaki kayaların üzerine atıp parçalama hissi uyandırıyor.

ağır roman filminden bir sahne : mahallenin delikanlıları bir varilde ates yakmışlar, ateş etrafında esrar içip sohbet ediyorlar, gülüyorlar. aralarında bir espri var;

aralarından biri polis diye bağırıyor, diğerleri;

- çıkarın lan bizi buradan
- çıkarın bizi bu mahalleden diyor.

çok hoşuma gitmişti, hah bu, bazen benim hissettiğim ama bir türlü açıklayamadığım hislerim.

işte duman'ın bu parçası da bana, filmde kendi hislerimle özdeşleştirdiğim bu sahneyi hatırlatıyor.

- çıkarın lannnnnnnnn bizi buradannnnnnnnnnnnnnnnn...

2006-05-17T16:15:00.000+03:00

evi çamaşırlar ele geçirdi. heryerden üstümüze geliyor, önümüzü kesiyor, üstelik her türlüsü yani; yıkanmış, kurumuş , dolaba tıkılmışı, yıkanmış kurusun diye oraya buraya asılmışı, kirli olup renklerine göre öbek öbek ayrılmışı. ya yıkaması kolay, asması da fakat katlaması ve askıya asması çok zorluyor beni. bir de çorap teklerini bulmak işin en gizemli, esrarengiz bölümü, tırsıyorum bazen, evde bilmediğim doğaüstü şeyler mi oluyor diye. devamlı kayboluyor, bilinmezliğe gidiyor yani, böyle birşey olabilir mi? kardeşim bu işe bir açıklama getirilsin , ne bileyim araştırma yapılsın falan, nereye gidiyor bu çorap tekleri, zararımız trilyoları aştı... oha !!!! geliştiriyorum kendimi.

2006-05-17T14:01:00.000+03:00

levent aldı bizim prayer flag'leri. yazılı olanları bulmuş, yazısızlara sonra bakacakmış, olsun dedim, önce bunları yollasın da, ayrıca doğru söyledi, bunların üzerine de yazabilirsiniz dedi. ben hayattaki bu tip çakışmaları seviyorum, o öyle söylediyse , onların da üzerine yazılacak, öyle gerekiyormuş diye. bu arada yazısızlar da beklenecek, dört gözle... leventttttttttttt süper bir insansın, senin dileklerin de gerçekleşir umarım.

2006-05-17T13:38:00.000+03:00

kolibasili the gerçek'in sergisi güzel geçiyor, sergi açılışı çok güzel geçti. bir sürü şarap içildi, sağolsun arkadaşlarımız oradaydı. eğlenceli oldu, gerçi ben ve kolibasili the gerçek biraz şaşkındık ama yine de eğlendik.

efendim galerinin sahibi pırıl hanım çok zevkli ikramlar hazırlatmıştı,
hande hanımın organizasyonu güzeldi,
istem hanım bol şarapla sarhoş olmamızı sağladı,
ekincik ve akay beni her gördüğüm yerde güldürerek az da olsa şaşkınlığımı atmamı sağladılar, erdoğan amca ve emsal çok tatlıydı, sapanca'dan toprak çapalamayı bırakarak gelmişlerdi,
nafiz, uzun zamandır görüşmemiş olmamıza rağmen çok sıcaktı.
vasıf bey çok zarif bir çiçek yollamıştı,
meriç ve güney ve nurhan annemlerle takıldılar biraz, biraz benle, sağolsunlar, annemleri toparladılar,
gülay ve eşi veysel taaaaaaaa maltepe'den geldiler, herzaman ki cıvıl cıvıl neşesiyle gülay...
kayı, erdoğan amcayla, büyüklerle ilgilendi,
alp, temur, mustafa, neco abi... daha bir sürü insan vardı.

dileyenlere galerinin adresi www.pgartgallery.com ve sezon sergilerinde kolibasili the gerçekkkkkkkkkkkk

2006-05-16T17:11:00.000+03:00

çok oldu yazmayalı,

ekin kısır yaptı, süper oldu, parmaklarımızı ve zaten az kalmış aklımızı yedik.

kolibasili the gerçek'in sergisi açıldı, çok kalabalık, güzel bir açılış oldu.

annemler geldi, bizde kaldılar, yemekler, kuzenler, gezmeler, aile özlemi, güzel oldu.

levent'ten prayer flag istedim, gönderecek bekliyorum, dileklerimi yazacağım.

tülü sezaryen olacakmış, onu öğrendim.

akay'la bindik bir alamete gidiyoruz kıyamete durumları oldu, projelerimiz var yani, bakalım...

yase ayakkabıları yolladı, çok güzel oldu.

wagamama'dan randevu aldık, hep birlikte, gidip tıkınacağız.

ev çamaşır doldu, kim yıkayacak bunları?

yapılacak işler listem çoğaldıkça çoğaldı, kim yapacak bunları?

göbek bölgemde bu sene ilk yağlarım göründü, oha dedim kendime.

manikür pedikür derken feci giriyor, çözmek lazım bu işleri.

briç öğreneceğim gibi görünüyor, herkes sen çok seversin diyor, oysa bana öyle dediklerinde tiksindiğimi bilmiyorlar.

2006-04-27T18:03:00.000+03:00

kartallarin yumurtası çatladı. çok hoşuma gidiyor onları izlemek, tüm gün bilgisayarımda görüntüleri açık. cep telefonumun melodisi sazlıkta öten kurbağa. kartalların görüntüsüyle cep telefonumun melodisi birleşince süper oluyor. bilgisayarin başında olduğumu unutup kocaman bir ormandaymışım hissine kapılıyorum.

2006-04-26T14:03:00.000+03:00

yazışmalarımız arasında yase'nin kullandiği bir kavram hoşuma gitti. aslında kavram diyemem. uydurma kelime öbeği, o da şu; güdülebilme katsayısı. şöyle kullandı yase; "sence benim güdülebilme katsayım kaç?" uydurma ama ifadesi güzel değil mi?

2006-04-26T13:30:00.000+03:00

haftasonları mutlaka üç gazete, hafta içi sabahları vapurda bir gazete, mutlaka... ama olacak gibi değil, çok yoruluyorum. türkiyede ki haberler beni çok yoruyor, aslında dünyadaki demeliyim. zaman zaman haber alımını kesmek bana iyi geliyor. haftaiçi okduğum gazeteyi kestim bir süredir, haftasonu sadece ekleri okuyorum. aslında yanlış bir zaman zannediyorum bu mola için, çünkü türkiyede durumlar karışık. gerçi doğduğumdan beri türkiyede durumlar karışık ya... neyse bu dönemde imdadıma sudoku yetişti. kafamı başka şeyle meşgul etmem gerekir bu dönemlerde, işte sudoku tam da bu iş için. sabahları vapurda, akşam evde, boş kaldıkça. süper geldi.

2006-04-25T11:26:00.000+03:00

gürpınardayız, o zaman bir arazi almayı planlıyoruz, bir adamcağız, aslında epey yaşlı, evini satıyor. kendisinin arazisi var birazda evin önünde , bir de küçük bir ev daha. bize büyük evi ve araziyi satıp, küçük evde yaşamak planı. evine götürüyor bizi, bir küçük kız karşılıyor, acayip komik bir tip, hep konuşuyor, kendi gevezeliği ile dalga geçiyor ama konuşmaya devam ediyor. devamlı espriler yapıyor, yüzünde devamlı bir gülme hali, adamın kızıymış sonra öğreniyoruz.

bir sürü zorlukla karşılaşmış insanlar var karşımızda, para kazanmış , harcamışlar, büyük oğullarını evlendirip onun borçlarını ödeyip, onun hayatını da sırtlanmışlar, evin hanımına bir anda inme inmiş, sonra yavaş yavaş düzelmiş. bu diyor adam, bu kız bizi devamlı ayakta tuttu. belli oluyor zaten, her evde hayata böyle bakan birilerinin olması gerekiyor diye düşünüyorum.

tabi gürpınardayız ben de naif düşünüyorum, hafif temizlenmişim, suyum çok berrak olmasa da siyah taşlarım aradan seçiliyor. kızı çok seviyorum, telefonumu veriyorum.

istanbul , karmaşa, kaos, kir, pas, iz başlıyor yine. aradan zaman geçiyor bu kız beni arıyor. ben hemen soruyorum : ev için mi aradın diye? hani fikrimizi tam söylememiştik, sen bunu öğrenmek için mi aradın? yok diyor, bayram ya , bayramınızı kutlayayım dedim. ama bozuluyor biraz, sesi kırılıyor. ben de acayip oluyorum.

işte istanbul kurtları da bana, benim bu kıza baktığım gibi bakıyorlar. gereksiz oranda naif ve saf. bu dünya bu kadar naif olmayı kaldırmıyor. evet kırmak istemiyorlar, evet sevimli ve belki biraz kutsal buluyorlar ama anlayamıyorlar. ben de anlayamıyorum kendimi. kız küçük gürpınar'da kendini sorgulamak zorunda kalmamıştı, ben de istanbul'a gelinceye kadar bunu sorgulamamıştım.

ama istanbul, rüyalarıma giren, her gün sözlüye kalktığım, hiç mezun etmeyen sıfırcı bir öğretmen gibi. bok var hep sıfır veriyorsun. başka notlar verdiklerini de görüyoruz işte, hiçbir boka yaramazlar. yanılıyorsun oysa

2006-04-20T15:17:00.000+03:00

bu sabah işe gelirken bu sitede kendimden başka şeylerden daha çok bahsetmem gerektiğine karar verdim. kendinden bu kadar bahsetmek pek yakışık almıyor, ayrıca çok da hoşuma gitmiyor, ayrıca beni nereye götürebilir ki? çalışıyorum üzerine...

2006-04-20T15:14:00.000+03:00

sarı ve zavallı faresi.

2006-04-20T15:04:00.000+03:00

kendi kendime konuştuğumu, üstelik evde işyerinde bunu yaptığımı biliyordum. dışarıda yani sokakta asla yapmadığımı farkettim, hatta dudaklarımı bile kıpırdatmıyorum sokakta ama evde ve işyerinde kendi kendime konuşuyorum. evde çok sorun olmuyor. kolibasili the gerçek alıştı ama işyerinde tuhaf oluyor, farkettim. dışarıdan çok iyi görünmüyor yani. yapabileceğim çok şey var mı bu konuda bilmiyorum.

2006-04-20T11:28:00.000+03:00

british columbia-hornby island'da (bilmediğim bir yer ama öyle yazıyor diye ben de buraya yazdım) beyaz başlı bir kartalın yuvasına kamera yerleştirilmiş. yani bir çift kartalı ve onların iki yumurtasını hatta 26 nisan'da bu yavruların yumurtadan çıkışlarını online gözlemleyebiliyorsunuz. linki bu; http://www.infotecbusinesssystems.com/wildlife/ ben devamlı açık bıraktım bilgisayarımda, izliyorum. süper birşey. çok heyecanlandırıyor beni.

keşke diyorum hayvanlar üzerine çalışan bir bilim adamı falan olsaydım. çok daha fazla mutlu olurdum. hayvanlarla daha rahat iletişim kurabiliyor, onların yanında kendimi daha rahat ve güvende hissediyorum. böcekler hariç. ya onlar başka bir dünyadan gibi. ne acayipler öyle.

2006-04-20T11:22:00.000+03:00

iki gün önce efektlere bir yenisi daha eklendi. bu da tuhaf aslında. birdenbire ağzımdan çıktı " fört diye bitiririm ben bunu"
fört, fört . kullanacağım hoşuma gitti.
fört , fört içtim bitti.
förrrrt, hemen suyunu çekti.

2006-04-18T14:11:00.000+03:00

favorilerimden bir tanesi. bu kadar modern, hem içerik hem teknik açısından... beni gerçekten heyecanlandıranlar arasında. kolibasili the gerçek'e gıcık oluyorum bazen, kıskancım, ne var?

2006-04-18T14:07:00.000+03:00

ülker çikolatalı gofrete bayılıyorummmmmm. en sevdiğim çikolatalı ürünler arasında ilk beşte. kesinlikle.

2006-04-18T13:32:00.000+03:00

sabah yase aradı. ona da bir lakap bulacağım. bu ara bu lakap bulma işine kafayı taktım. neyse, kolibasili the gerçek bunlara bir hikaye anlatmışta, efendim o hikayede adı geçen kadının adı neymiş, kolibasili the gerçek'e sorarmıymışım. sorduk deli yelizmiş. ay bunlar bir sevindiler, bir sevindiler, takmışlar ya kafaya. oh dediler. bu arada absürt bir durum daha var. biz güne başlamışız tamam ama onlar aslında bir önceki gündeler ve bir türlü bitiremiyorlar günü. günle aralarında düello gibi birşey vardı aradığımda. önce sen öleceksin, hayır önce siz öleceksiniz. neyse bugün arar öğrenirim galibi.

*aslında gece 12.00'yi geçmişse sen öldürmüş sayılırsın günü değilmi ?

2006-04-18T10:10:00.000+03:00

nev'in bir şarkı sözü var, çok hoşuma gitti. ben kendime söyledim durdum. burada "kalpsiz" diye başka birine hitap ediyor ama ben oraya da kendimi koyuyorum. en çok da ilk bölümü hoşuma gitti.

İçimde kaleler inşa ettim kırılmamak adına
Harcına göz yaşı döktüm daha da sağlam olsun diye
Şimdi yarattığım zindanlarda ışıksızım

Kaçtım kendime saklandım her küstüğümde
Vazgeçtim aynalardan vakitsiz uykularda
İnsan kendine rağmen yaşamayı bilmeli bazen

Benmişim kendimden bir korkak yaratmışım
Kendimi korurken en çok ben ürkütmüşüm
Benmişim kendimi savunurken en çok hançerleyen
Bir meçhul olmuşum failim ben

Ama beni bana küstüren beni bana kırdıran
Kalpsizin hiç suçu yok mu

Kim demiş aşıklar hep mutlu olur diye
Hesapsız seveceksin, canın ağzına gelsede
Vururken yalnızlık yüzüne
Sen pay edersin gönlünü onlarca hüzüne

Benmişim kendimden bir korkak yaratmışım
Kendimi korurken en çok ben ürkütmüşüm
Benmişim kendimi savunurken en çok hançerleyen
Bir meçhul olmuşum failim ben

Ama beni bana küstüren beni bana kırdıran
Kalpsizin hiç suçu yok mu

2006-04-17T17:48:00.000+03:00

"pıt" efektine alışmaya ve insanları alıştırmaya çalıştığımı farkettim. buna işgüzarlık deniyor değilmi? allahım hiç işim yokmuş gibi.... bir de kendimi tanımlayacak kelimeler peşinden koşuyorum, kendime tiksinç lakaplar takmaya çalışıyorum. bu aşağılanmaya kişiliğim dayanmayacak ve isyan edecek diye umuyorum.

2006-04-17T17:44:00.000+03:00

cevapçı durumu devam ediyor. bu arada hafta sonu kendime bir sürü kızdım yine. en çok kendime kızmakla geçiriyorum zamanımı. neden yapıyorum bunu bilmiyorum ama bu aralar herkesin her türden özelliğine özenip, hep onlar gibi olmak istiyorum. kendim olmak istemiyorum bu aralar. hatta işi abarttım, sarı'nın karakterine bile özenir oldum.

2006-04-17T13:31:00.000+03:00

haftasonu ;

motorsiklet,
güneş,
deniz kenarı,
gazete,
kahvaltı,
arkadaşlarla sohbet,
türk kahvesi,
kısır,
yürüyüş,
gazete,
sarı,
koli basili the gerçek,
burun dürtmek,
koklaşmak,
gülmek,
sudoku,

arasında geldi geçti. çok güzeldi. hiç müzik kulağım olmamasına rağmen bir müzik aleti çalma konusunda şımarık davranmak istediğimi farkettim. basit bir şey de olsa alacağım.

2006-04-17T11:57:00.000+03:00

yine resim yüklemek istedim olmadı.

sabah otobüsle geldim. ön koltuklarda oturuyorum. elli yaşlarında bir teyze bindi. önde oturan kıza " biraz kayarmısın" dedi ve tabi kız kalkıp ona yer vermek zorunda kaldı. kendini uyanık zanneden teyze oturdu. kayarmısın dediği yere kendi totosu bile sığmadı, o kadar söyleyeyeyim.

2006-04-14T16:04:00.000+03:00

argun hocamı aradım bugün. tabi doğal olarak beni hatırlayamadı. tülü ile görüşüyor onlar, ondan referansla tanıttım kendimi ama çok zor hatırlaması zaten. görmeden nasıl hatırlasın tabi. ama bilmiyor ki ben onu hiç unutamıyorum.

bu hayata biraz başka bakabiliyorsam, biraz keyfini sürebiliyorsam günün, yaşamı ve evreni kavramaya çalışıyorsam , bunda argun hocamın katkısı çok büyüktür. bilim hakkındaki fikirlerimi değiştiren, insanlık hakkındaki fikirlerimi genişleten kendisidir. birde o hulusi kentmen bıyıkları, o mesafeli duruşu.

mezun olduktan sonra beni tanıyan herkes en az bir defa argun hocam muhabbeti dinlemiştir benden. argun hocam...ankara'ya gittiğimde kesin göreceğim kendisini... tülü de belki benimle gelir. daha rahat hatırlar belki. ayrıca hatırlaması da gerekmiyor. "hani o zamanlar" muhabbeti yapacak değilim kendisiyle. zaman gecti, başka paylaşacak, konuşacak şeylerimiz olur diye düşünüyorum.

bir gün argun hocamla ilgili bir şey yazmak istiyorum.

2006-04-14T11:38:00.000+03:00

kolibasili the gerçek bir süredir özel bir teknikle iletişiyor. efendim ben bu tekniğe " taarruz tipi iletişim yöntemi" diyorum. dur bakalım daha ne kadar sürecek.

2006-04-14T11:31:00.000+03:00

bazı ses efektlerini çıkarmanın çok uygun olmadığını farkediyorum.

dün "hah şu işi pıt diye çözdüm " dedim. hem ortamda bulunanlar hem de kendim garip buldum bu "pıt" efektini. mesela orada "tık" deseydim, kimseden tık çıkmayacaktı.

2006-04-05T16:33:00.000+03:00

geçen hafta küçük bir yavru kedi , 6 aylık falan, bizim evde yaşaması gerektiğine karar verdi. sanıyorum hamileydi ve yardıma ihtiyacı vardı.

geldiğimde balkondaydı ve sarı ile birbilerine bakıyorlar ve miyavlıyorlardı. balkonda ona biraz sarı'nın mamalarında ve temiz su verdim. sonra çok üşümüştür diye bir kutuyu kapattım ve içine eski bir hırkamı koyup, kutunun ön kısmından bir delik açtım. çok tatlıydı. girdi hemen kutunun içine, hiç garipsemedi. girer girmez gurrrr , gurrrrr sesleri çıkartmaya başladı. tabi sarı izliyor durumları. istemedi onu. hıslamaya falan başladı. bu arada bir karambolde sarı balkona kaçtı, onu içeriye alayım derken bu içeriye girdi, sarı bunu içeride görünce kendisini bırakmam için ellerimi parçaladı falan , filan...

neyse kolibasili the gerçek geldi ve kedinin hemen kutusuyla birlikte dışarıda bir yere bırakılması gerektiğine karar verdi. haklı. eldivenleri giydim. ktusunun içinde onu sokağa bıraktım. eve döndüm beş dakika sonra o yine balkondaydı. kendisini içeri almamız ve bakmamız mümkün değil ama o da çok ısrarcı. yapacak birşey yok, perdeleri çekip ilgilenmiyor numarası yapmaktan başka. balkonda uyudu, sabah saat 7 ye kadar kah miyavladı, kah uyudu ama bizim balkondaydı ve ben gözümü bile kırpamadım. çektiğim acıyı ve vicdan azabını burada anlatamam. kafamda evren ve hayvanlar ve insanlar ve adalet ve bir sürü şey dolandı durdu, kendimi çok acımasız ve kötü hissettim. bir arkadaşıma bunları anlattığımda "bazen karşındakinin yaşadığı acıdan daha büyük olabiliyor sana farkında olmadan yaşattığı acı" dedi. doğru.

2006-03-31T12:54:00.000+03:00

yazabilecekmiyim, o sabrı gösterebileceğim bilmiyorum. yazmak istediğim birkaç şey var.

şenol'un da bir web sitesi varmış. linkini ekledim sayfama. oğlu bulut, eşi emek'le maceralarını, hayata dair düşüncelerini, başından geçmiş olayları hikaye kıvamında, güzel bir dille yazıyor. kendisinin sayfasına da yazdım; dilinden , anlatımından dolayı kendisini çok kıskandım. ben birşeyleri anlatmak, hem de böylece kafamda toparlamak amacıyla yola çıkıyorum her defasında, kafam öyle karışıyor ki, hep anlatacaklarımı yarım bırakıyor, üstelik kendimi doğru düzgün ifade edemiyorum. yazarken kendim olamıyorum, ama yazarak bunun üstesinden geleceğim, gelmek istiyorum, bu kadar kontrollü biri olmak çok hoşuma gitmiyor, çok fazla zarar vermeden, kendimi yıkmak ve bazı şeyleri yeniden inşa etmek istiyorum. basiti, kontrollü halimden nefret ediyorum, değiştireceğim.

şenol benim üniversiteden arkadaşım, gülmece topluluğuna, ben de çok yetenekliyim, karikatür de yaparım, komikte yazarım (ne demekse!) diye girmek için kandırdıklarımın arasında olanlardan. şenol üniversiteyi uzattı mı bilmiyorum ama ben hazırlıktaydım onlarla tanıştığımda, onlar herhalde üçüncü sınıfta falanlardı. gülmece topluluğunda tek kız olmamın avantajıyla ve belkide zamanla karikatür çizemediğim anlaşıldığında başka işler yapabileyim diye bana başkanlık bile yaptırdılar. topluluğun isminin gülmece içermesi dolayısıyla herhalde, herkes acayip gevşekti. hep gülünecek birşeyler vardı ve evet tabu yoktu. yani bu insanların tabuları azdı, beni en çok çeken şey buydu herhalde. tek kız olduğuma aldırmadan gittikleri kerhanelerden, spermden, ereksiyondan falan çok rahat bahsedebiliyorlardı. yoksa bu erkek muhabbetiydi de ben mi abartmıştım; tabuları yok diye. neyse bilmiyorum. bildiğim şey yanlarında kendimi iyi ve rahat hissettiğimdi.

şenol ve kayı ( kendisinden sonra bahsedeğim) bana abilik bile yapmaya başlamışlardı. hatta topluluk içinden çıktığım bir adamı onlardan saklamak zorunda kalmıştım. öyleydiler yani. aslında ikisiyle de ilişkimiz nasıl ilerledi bilmiyorum ama hep vardılar. ben üçüncü sınıftaydım mesela, bunlar mezun olmuşmuydu hatırlamıyorum ama hep vardılar. herhalde ben okuyordum, bunlar işe girdi. çünkü benim paramın olmadığı dönemde bunların parası vardı diye hatırlıyorum.

sonra evlendiler. şenol, çok sevdiğim , süper orjinal bulduğum emek'le evlendi. emek çok sade ama o kadar sade birinden beklenmeyecek kadar şaşırtıcı, süprizli biriydi. evleri oldu, üstelik evleri olduğu için artık hertürlü organizasyon yapabiliyorduk. çok sık buluştuğumuz söylenemez ama buluştumuzda hep güzel geçiyordu zaman. kayı'da evlendi. hatta ben düğününe gittim. üstelik benim pantolonumu ve tshirtümü giyerek gelen erkek arkadaşımla. onlar beğenmediler, beğenmediklerini de hep belli ettiler, üstelik aramızda alınma ve kırılma diye bir şey kalmadığı için, zaman zaman dalga geçerek, zaman zaman saçma sorular sorarak belli ettiler sevmediklerini. ama hani ben de asiydim. kim takardı onları, abi gibi birşeydiler ve abiler böyledir, fazladan endişelidir.

sonra ben istanbul'a taşındım ama bitmedi ilşki, emek o sırada hamile kaldı. bu inanılmaz birşeydi, çünkü onlar çocuk yapmayı düşünmüyorlardı, üstelik bana göre emek anne , şenol'da baba olamayacak iki insandı. burada bir yetersizlik durumundan bahsetmiyorum, o zamanlar benim gözümde çocuk sahibi olmak eski bir gelenekti (evet böyleyim ben ne yapayım!) ve onlar çok yeniydiler ve çağa aittiler. neyse şaşırdım çocukları olacağını öğrendiğimde ve çok sevindim. ilginç olacaktı bu tecrübeyi yaşamalarını izlemek. kayı'nın oğlu toprak o zaman vardı ve esin ve kayı'nın toprakla maceralarını takip etmek güzeldi.

bulut doğdu. malesef bulut'la sadece bir defa karşılaşabildim. o zamanda kafasını tutmakta bile zorlanan, dört ayağı üzerinde gezinen bir sıpaydı.kendisini tanımaya fırsatım olmadı . bilmiyorum karakteri nasıldır, neleri sever, neleri sevmez , hayatının bu aşamasına tanık olamadım yani, ama biliyorum ileride başka bir aşamasına mutlaka tanık olacağım.

bulut acaba karakter itibariyle şenol'a mı yoksa emek'e mi daha çok benziyor. bunu merak ediyorum. şenol'un yazdıklarından sanki şenol'a benzemeye başladı diye düşünüyorum- tabi şenol kendine benzeyen yönlerini de yazıyor olabilir, itiraf ediyor çünkü zaman zaman bulut'un emek'e daha çok ilgi göstermesini kıskanıyormuş- çok sakin ve sanki algısı yüksek bir çocuk olarak hayal ediyorum bulutu, yine şenol'un anlattıklarından. şenol'da öyledir, sakindir ama ve hüzünlüdür sanki - ya da üniversitede kızların ilgisini çekebilmek için hüzün ve gizem katıyor olabilirdi kendine- , gizemlidir, üstelik kendisinden en azından benim beklemediğim fikirleri vardır. şaşırtır beni. kendisiyle herşeyi rahat konuşabilirisin, müzik dersin müzik der, edebiyat, edebiyat, sadece kadınların konuşabileceğini düşündüğün şeyleri bile... konuşabilirsin istediğini.

aradan zaman geçti, ben de büyüdüm, bunlar da kabul ettiler benim büyüdüğümü hatta. ne değişti diye düşündüm şimdi ama bulamadım. pek birşey değişmedi herhalde, tabi hayatta çok şey değişti ama bu aramızdaki şeyleri değiştirmedi. hala şenol bir soru sorduğunda ben en samimi düşüncelerimle, kendimi saklamak zorunda kalmadan cevaplayabiliyorsam çok birşey değişmemiş diye düşünüyorum. bazı insanlarla kurduğum iletişim dilini - ki bu insanlardan bir tanesi de tülü, kendisiyle de ilgili yazmak istiyorum- çok seviyorum. kendimi kendim gibi hissedebiliyorum.

yaşamın bir dili var sanıyorum, senin, senin dışındaki canlı cansız herşeyle, her düşünce ve hisle kurduğun bir ilişki var. karşılıklı bir ilişki, dışındakileri dönüştürebiliyor, kendin dönüşebiliyorsun. bir insan değil, bir canlı değilsin sen bir dilsin, bir dil yaratıyorsun aslında. bu, toz zerreciğinin o koca evrene bakmasını ve algılamaya çalışmasını sağlayan , o koca evrenin de zerreyi görmesine yardım eden bir dil.

güzel buluyorum şenol'un dilini.

2006-03-22T13:45:00.000+02:00

sarı

2006-03-22T13:39:00.000+02:00

cevapçi........

bir süre sadece i harfini kullanabilecegim. bilgisayarimin klavyesi noktasiz olanini yazmamak konusunda çok israrli. anlamadim ama böyle.

geçen hafta çok boktan bir haftaydi. hiç olmayacak seyler basima geldi. ama yine de keyfim yerinde çok bozulmadi.

hala kolibasili the gerçek'e ve sari'ya tapiyorum. böyle iste. ya noktali sssss de yazmiyor bu klavye. birde isaretli gggggggggg de yazmiyor. ne oluyor yaaaaaaaaaaaaa.

iiiiiiiiii11111111111111111_____________

2006-03-14T18:09:00.000+02:00

bundan sonra görevimi soranlara cevapçıyım diyecegim. bugünden itibaren cevapçıyım ben. boktan bir işte herkese cevap vermek zorunda olan, herşeyi çözmek zorunda olan gtn tekiyim. ne iş yaparsın? cevapçıyım. vay be. boktan işler peşindesin yani. ne zaman bütün bunlar oldu bilmiyorum, nasıl izin verdim bütün bunların olmasına bilmiyorum, ama kurtulmak için ne çaba harcamam gerekiyorsa harcayacağım, onu biliyorum. eğer harcamazsam bir gün kendi suretime bakıp 'hakettin bunları pislik ' diyeceğim.

cevapçıyım ben.

2006-03-14T18:02:00.000+02:00

eşitlik, kardeşlik, güzel bir dünya, uyum içinde ve medeni bir şekilde yaşayan insanlar, barış ve yine barış yalanmış. yalan bir hayalin ve ideanın peşinden bakıyormuşuz dünyaya. bunlar kutsanan değerlerimiz değilmiş. başka kutsanan değerler varmış ve benim haberim yokmuş. hayalkırıklığını anlatamam... ama ama...

bir cennet ideasından yola çıkıp düzenli akan bir gündelik yaşama razı olduğumuza inanamıyorum. sevmiyorum sizi, kurduğunuz dünyayı da sevmiyorum... en azından bugün sevmiyorum.

2006-03-13T14:07:00.000+02:00

haftasonu tuhaftı. kalabalık ve sevimsiz. üstelik bunlar yetmezmiş gibi sarı küstü, barışmak epey zamanımı aldı. kaçma duygusu hic peşimi bırakmadı. kolibasili the gerçek , sarı ve ben çöle doğru giden bir arabanın içinde...the gerçek'le tatil yapmaya bayılıyorum. hep mucizevi şeyler oluyor onunla tatildeyken. hayatım boyunca unutamayacağım şeylere tanık oluyorum ya da benim başıma geliyor. o yüzden en çok tatilleri seviyorum.